Ζωές Ανθρώπων...

Άνθρωποι. Συνέχεια γνωρίζουμε ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος και τη δική του ιστορία. Μια ιστορία που θα μείνει αιώνια στο χρόνο. Είτε τη μάθουμε είτε όχι. Θα μείνει καταγεγραμμένη στο παγκόσμιο ασυνείδητο. 

Ζωή. Οι ζωές μας περιπλέκονται. Πόσοι άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας. Με άλλους μοιραζόμαστε στιγμές, μέρες, χρόνια, με άλλους απλά μια ματιά...Αγαπημένα πρόσωπα, συγγενείς, φίλοι, περαστικοί. Οι ζωές μας περιπλέκονται σαν τον ιστό μιας αράχνης. Μαζί με τις ζωές μας περιπλέκονται αισθήματα και συναισθήματα. Φιλίες, έρωτες, αγάπες, όλα είναι στο παιχνίδι της ζωής. Άλλοι έρχονται και άλλοι φεύγουν. Άλλοι μένουν έτσι απλά. Άλλοι έρχονται και διεκδικούν να μείνουν. Άλλοι φεύγουν χωρίς καν να μείνουν. 

Ψυχές. Τριγύρω μας ψυχές. Λευκές, αθώες, αγνές. Σε κοιτούν κατάματα και σε ακινητοποιούν. Ξέρεις τι θέλουν πριν στο ζητήσουν. Έχεις κάτι κοινό μαζί τους. Ίσως την αγνότητα που ακόμη δεν έχασες. Ψυχές μαύρες, κατράμι, βουτηγμένες στην κακία. Θέλουν να σε δουν να χάνεσαι στην άβυσσο και θα χαρούν. Και όμως όλες οι ψυχές χρειάζονται στη ζωή μας. Μας δίνουν μαθήματα. Κάθε μέρα. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά, είναι εκεί. Καλές, κακές, είναι εκεί. 

Αγάπες. Έρχονται και φεύγουν. Ενώνεις την ύπαρξή σου με άλλους για μια στιγμή, μία ώρα, μία μέρα, μία ολόκληρη ζωή. Αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια πάνω σου, στο κορμί και την ψυχή σου. Παλεύεις να ενώσεις τη μοναξιά σου με τη μοναξιά ενός άλλου πλάσματος, όμως οι ζωές των ανθρώπων πρέπει να είναι κοινές και όχι κενές.

Δεν μπορούν να υπάρξουν άνθρωποι χωρίς ζωή.

Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς ψυχή. 

Δεν μπορεί να υπάρξει ψυχή χωρίς αγάπη. 

Δεν μπορούν να υπάρξουν άνθρωποι χωρίς αγάπη. 

Αγαλλίαση...

Αγαλλίαση είναι να βλέπεις ουρανό και θάλασσα ενωμένα, να μην ξεχωρίζεις την αρχή και το τέλος, να μην καταλαβαίνεις αν αυτά που βλέπεις μπροστά σου είναι νησιά ή σύννεφα. 

Αγαλλίαση είναι να ακούς ψαλμωδίες στο σκοτάδι και να αισθάνεσαι ότι η ψυχή σου πετάει μακριά. 

Αγαλλίαση είναι να μαθαίνεις πως είσαι έγκυος, να νιώθεις τα πρώτα σκιρτήματα και να αντικρίζεις για πρώτη το μωρό σου. 

Αγαλλίαση είναι να σε λαχταράει το παιδί σου, να πέφτει με φόρα πάνω σου, να σε αγκαλιάζει και να σε γεμίζει φιλιά. 

Αγαλλίαση είναι να κάθεσαι ένα βράδυ καλοκαιριού στην παραλία με τον αγαπημένο σου, να κοιτάτε τον έναστρο ουρανό μαζί και να κάνετε όνειρα για το μέλλον.

Αγαλλίαση είναι να νιώθεις ένα φτερούγισμα στην καρδιά σου και να μην ξέρεις το γιατί, απλά να το νιώθεις. 

Αγαλλίαση είναι να αγαπάς και να σ' αγαπούν, να νοιάζεσαι τους άλλους και να σε νοιάζονται και αυτοί. 

Αγαλλίαση είναι να βλέπεις τα δέντρα και τα λουλούδια να ανθίζουν και να σου χαρίζουν το ωραιότερο άρωμά τους. 

Αγαλλίαση είναι να ακούς κάθε πρωί που ξυπνάς το τραγούδι των πουλιών. 

Αγαλλίαση είναι να τρως τους καρπούς που εσύ φύτεψες, πότισες και φρόντισες. 

Αγαλλίαση είναι να μαθαίνεις τα νέα από έναν ξεχασμένο φίλο.

Όταν νιώθω ότι οι άλλοι με αγαπούν και με σκέφτονται, είμαι πλημμυρισμένη από συναισθήματα ενθουσιασμού, χαράς και ηρεμίας. Όταν, δε, με θυμούνται άνθρωποι από εκεί που δεν το περιμένω, τα συναισθήματα αυτά σε συνδυασμό με την έκπληξη πολλαπλασιάζονται ακόμη περισσότερο. 

Αγαλλίαση, πως αλλιώς να πω αυτό που αισθάνομαι...Και σκέφτομαι: "Για να με θυμούνται όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μάλλον κάτι πρέπει να κάνω και εγώ σωστά". Έτσι δεν είναι;

Ανθισμένες Αμυγδαλιές

Κάθε μέρα πηγαίνοντας στο γραφείο βλέπω στο δρόμο ανθισμένες αμυγδαλιές...Η φύση άρχισε να ξυπνάει. Τέρμα ο βαρύς χειμώνας. Τα γυμνά κλωνάρια σκίζονται ελαφρά και ξεπετιούνται από μέσα τους καταπράσινα φυλλαράκια. Κάποια δέντρα μάλιστα έχουν και άνθη πάνω τους. Τα πρωτεία όπως πάντα έχουν οι αμυγδαλιές...Σα νύφες στολισμένες μοιάζουν, πανέτοιμες να υποδεχθούν το γαμπρό. Στα καλύτερά τους.

Οι μυρωδιές της φύσης είναι το κάτι άλλο. Στην αυλή μας έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση τα ζουμπούλια μας και ακολουθούν με εξίσου με ταχύ ρυθμό και οι τουλίπες μας...Όλα είναι τόσο όμορφα...

Φέτος, τοποθέτησα πάνω στο γραφείο μου μία γλάστρα με κατακόκκινα κυκλάμινα. Κάθε πρωί πριν ξεκινήσω τη δουλειά μου τους λέω την καλημέρα μου και την καταλαβαίνουν, είμαι σίγουρη, γιατί μου χαρίζουν το ωραιότερο κόκκινο τους. Λίγο νεράκι χρειάζονται, φως και την αγάπη μου για να είναι ανθισμένα...

Είναι ευλογημένος ο τόπος μου γιατί έχει τα πάντα. Τίποτα δεν μας λείπει. Μπορούμε να καλλιεργούμε τη γη μας, μπορούμε να ψαρεύουμε, μπορούμε να τρώμε τα δικά μας φρούτα και λαχανικά. Τι άλλο να ζητήσει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;

Ομιχλώδες Τοπίο...

Τις τελευταίες δύο μέρες έχει απίστευτη ομίχλη. Ξυπνώ, κοιτάζω έξω από το παράθυρο του δωματίου μου και βλέπω ένα απέραντο λευκό τοπίο. Η φαντασία μου παίζει τρελά παιχνίδια.

Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε μια πόλη φάντασμα, νεκρή, αδειανή, χωρίς ίχνος ανθρώπινου όντος και κάπου εκεί στις κορυφές των δέντρων είναι σαν να πετούν νεράιδες, δίνοντας κάτι από τη μαγεία τους σ'αυτό το παράξενο μέρος. Τα κλαδιά των δέντρων έμοιαζαν με χέρια που ήθελαν να μ' αρπάξουν και τα φώτα των αυτοκινήτων που μέχρι να τα αντιληφθώ ήδη με προσπερνούσαν έμοιαζαν με μάτια από αρπαχτικά...Όλα φαίνονται τόσο παράξενα, τόσο μυστηριώδη...Τοποθεσίες που τις βλέπω καθημερινά και δεν μου κάνουν εντύπωση, παίρνουν νέες μορφές. Η ομίχλη τους δίνει άλλη αξία. 

Και εκεί που ένοιωθα ότι περπατώ μόνη σε μια ερημωμένη πόλη, ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα σημάδι ζωής, ξαφνικά μου φαίνονταν λες και πετούσα μέσα στα σύννεφα. Ήθελα να πιάσω λίγο από αυτό το άσπρο συννεφάκι και να το φάω. Έμοιαζε με μαλλί της γριάς. Όταν ήμουν μικρή τρελαινόμουν για μαλλί της γριάς. Μακάρι να μπορούσα να πετάξω και να χωθώ ανάμεσα στα σύννεφα...

Σκέφτηκα ακόμη ότι μπορεί ο Θεός να ήθελε να κλειστεί για λίγο στα ιδιαίτερά του. Έτσι, αποφάσισε να ρίξει μια αραχνοΰφαντη κουρτίνα για να μην μας βλέπει, αλλά και για να μην μπορούν και τα δικά μας αδιάκριτα βλέμματα να τον ψάχνουν αδιάκοπα κάπου ανάμεσα στ' αστέρια.  

Εκεί που σκεφτόμουν όλα αυτά, να, μια στρόγγυλη μπαλίτσα, πανέμορφη, σαν φεγγάρι ολόγιομο στη διάρκεια της μέρας ξεπρόβαλε. Ο ήλιος ο ηλιάτορας αναφώνησα...Μπορούσα να τον κοιτώ κατάματα δίχως να μ'ενοχλεί. Η δύναμή του αδιαμφισβήτητη και η λάμψη του πανίσχυρη. Απ' όπου περνούσαν οι ακτίνες του, κατέστρεφαν διαπαντός τα λευκά συννεφάκια...

Αυτό το ομιχλώδες τοπίο δημιουργεί περίεργα συναισθήματα και σκέψεις. Τουλάχιστον σε μένα. Μου άρεσε, δεν μπορώ να πω το αντίθετο...Μου ξύπνησε τη φαντασία!!!

Χτίζω Γέφυρες...

Καθισμένη σε μια καρέκλα που δεν μου ανήκει, κλεισμένη σ' ένα δωμάτιο που δεν μου ανήκει, χρησιμοποιώντας έναν υπολογιστή που επίσης δεν μου ανήκει, ακούω το τραγούδι "Χτίσε μια Γέφυρα" του Αναστασιάδη. Μου το έστειλε το αγόρι μου πριν από λίγο. Το αγόρι μου...Το πιστεύεις; Ένας άνθρωπος για μένα και εγώ για 'κείνον. Το αγόρι μου...Μου αρέσει να το λέω και όταν τον ακούω να το λέει και εκείνος νιώθω χαρά, ευτυχία και περηφάνια...φουσκώνω σαν το παγόνι...Εδώ το "μου" δεν είναι εγωιστικό, κτητικό, είναι κάτι παραπάνω. Είναι το "μου" που γίνεται "εμείς"...Το "μου" της ένωσης. Μα, κάθε φορά αυτός ο άνθρωπος έχει τον τρόπο του, ένα τρόπο μοναδικό να με κάνει να τον αγαπώ κάθε μέρα και περισσότερο...Αγγίζει τόσο επιδέξια τις χορδές της καρδιάς μου, που αν η καρδιά μου ήταν άρπα, τότε αυτός θα δημιουργούσε τις ωραιότερες μελωδίες...

Συνεχώς ανακαλύπτω πόσο ξεχωριστός είναι για μένα και παρόλο που πολλές φορές τσαντίζομαι με την απαισιοδοξία του και εκνευρίζομαι με την μόνιμη τάση του να μου μεταφέρει συναισθήματα απογοήτευσης για μας, εγώ τον αγαπώ όλο και περισσότερο...Δεν ξέρω πως και γιατί, ξέρω μόνο ότι από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα ένιωσα περίεργα. Στο πρώτο του άγγιγμα έλιωσα και στο πρώτο του φιλί έγινα δική του.

Κάθε μέρα χτίζουμε τη δική μας γέφυρα επικοινωνίας, αγάπης, πίστης, ελπίδας, εμπιστοσύνης, πάθους και έρωτα...λίγο εγώ και λίγο εκείνος. Κάποια στιγμή θα συναντηθούν τα κομμάτια μας, είμαι σίγουρη και τότε η δική μας γέφυρα θα είναι η πιο στέρεη γέφυρα που υπάρχει στον κόσμο και δεν θα χρειαστεί πια καμιά θυσία για να είμαστε μαζί...Η απόσταση θα έχει σβήσει και το γεφύρι της Άρτας που όλο γκρεμιζόταν θα έχει τελειώσει πια για μας...Πονάει η απόσταση, όμως η προσμονή της επόμενης συνάντησης είναι τόσο γλυκιά...

Θα έρθω να σε βρω αγάπη μου, πάντα θα έρχομαι...

Whitney Houston - «Η Φωνή» Σιώπησε...

Την αποκαλούσαν «Η Φωνή» για τις απίστευτες δυνατότητες και την ποιότητα της φωνής της, που την ανέδειξαν ως μία από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες της ποπ μουσικής. Το 2009 μπήκε στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, ως η τραγουδίστρια με τα περισσότερα βραβεία, συνολικά 415. Οι πωλήσεις των δίσκων της ξεπερνούν τα 170 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

Η Whitney Elizabeth Houston γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου του 1963 σε μία μεσοαστική γειτονιά του Νιούαρκ της πολιτείας του Νιου Τζέρσεϊ. Ήταν το τρίτο και νεώτερο παιδί του John Russell Houston, στελέχους στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας και της τραγουδίστριας των γκόσπελ Cissy Houston. Η νεαρή Whitney ακολούθησε από νωρίς την οικογενειακή παράδοση. 

Στα 11 της άρχισε να τραγουδά στην παιδική χορωδία της ενορίας της και στα 15 συνόδευε τη μητέρα της σε συναυλίες, αλλά και διάφορους άλλους. Παράλληλα, ασχολείτο με το μόντελινγκ και συμμετείχε ως ηθοποιός σε τηλεοπτικές σειρές. 

Το 1982, στην πρώτη της ηχογράφηση ως τραγουδίστρια, συμμετείχε στον δίσκο One Down του πειραματικού τζαζ-φανκ σχήματος Material, του οποίου ηγείτο ο Bill Laswell. Την επόμενη χρονιά ο πρόεδρος της Arista, Clive Davis, την άκουσε να τραγουδά σε ένα Night Club και την ενέταξε στο δυναμικό της εταιρείας του. Το πρώτο της σινγκλ ντουέτο με τον Τέντι Πέντεγκρας κυκλοφόρησε το 1984 με τίτλο Hold Me, χωρίς να καταφέρει να γνωρίσει επιτυχία. 

Στις 14 Μαρτίου 1985 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο Whitney Houston, για πολλούς το καλύτερό της. Ο δίσκος πούλησε 13 εκατομμύρια αντίτυπα, ρεκόρ για πρωτοεμφανιζόμενη καλλιτέχνιδα. Και το δεύτερο άλμπουμ της με τίτλο Whitney, που κυκλοφόρησε στις 2 Ιουνίου 1987, σημείωσε μεγάλη επιτυχία κι έγινε το πρώτο άλμπουμ από τραγουδίστρια που πήγε απευθείας στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών. Τέσσερα τραγούδια από το άλμπουμ (I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me), Didn’t We Almost Have It All, So Enotional και Where Do Broken Hearts Go) ανέβηκαν στο Νο1 και μαζί με τα τρία Νο1 από το προηγούμενο άλμπουμ της δημιούργησαν ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ επτά συνεχόμενων τραγουδιών στο Νο1 του αμερικανικού πίνακα επιτυχιών. 

Στις 6 Νοεμβρίου 1990 κυκλοφόρησε το τρίτο της άλμπουμ με τίτλο I’m Your Baby Tonight, με πιο αδύνατο υλικό σε σχέση με τα δύο προηγούμενά της. Παρόλα αυτά πούλησε 4 εκατομμύρια αντίτυπα και ανέδειξε δύο Νο1 (I’m Your Baby Tonight, All the Man That I Need). 

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 η αστραφτερή καριέρα της άρχισε να φθίνει, εξαιτίας της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Η ίδια είχε παραδεχτεί δημόσια ότι έκανε χρήση κοκαΐνης, μαριχουάνας και χαπιών. Η φωνή της σύντομα έχασε την κρυστάλλινη χροιά της, αδυνατώντας να πιάσει τις υψηλές νότες. Οι πωλήσεις δίσκων μειώνονταν, ενώ η δημόσια εικόνα της, αλλά και η φωνή της, δέχθηκαν σοβαρό πλήγμα. 

Το 1992 πρωταγωνίστησε δίπλα στον Κέβιν Κόστνερ στην ταινία Ο Σωματοφύλακας (The Bodyguard), που πήγε πολύ καλά στο ταμείο και ανέδειξε μία μεγάλη επιτυχία, τη διασκευή του τραγουδιού της Dolly Parton I Will Always Love You, που έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία της ποπ μουσικής για τραγουδίστρια. 

Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε τον τραγουδιστή Bobby Brown, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Bobbi Kristina. Από το Σεπτέμβρη του 2006 ήταν σε διάσταση ενώ τον Απρίλιο του 2007 βγήκε το διαζύγιο τους με την ίδια να αναλαμβάνει την κηδεμονία της 14χρονης τότε κόρης τους. Τρία χρόνια μετά το χωρισμό της η τραγουδίστρια μίλησε για τον γάμο που της κατέστρεψε τη ζωή και παραδέχτηκε ότι: «Ο Bobby ήταν το ναρκωτικό μου. Ήμουν εξαρτημένη!». 

Η Whitney Houston γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές του 2000, πουλώντας εκατομμύρια άλμπουμ και ερμηνεύοντας δεκάδες επιτυχίες. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πωλήσεις των δίσκων της ξεπέρασαν τα 55 εκατομμύρια. 

Στις 11 Φεβρουαρίου 2012, την παραμονή της απονομής των Βραβείων Γκράμι, στην οποία η Whitney Houston θα συμμετείχε, βρέθηκε νεκρή στο μπανιέρα της πολυτελούς σουίτας της στο Hilton του Benerly Hills. Ήταν 48 ετών. 

Τι να πει τώρα κανείς γι' αυτήν την υπέροχη γυναίκα; Έζησε τα πάντα πολύ γρήγορα. Και δυστυχώς, οι άνθρωποι που ζουν έντονα και φτάνουν στην κορυφή από πολύ μικρή ηλικία έχουν δύο κοινά: α) ζουν δυστυχισμένα και β) πεθαίνουν τραγικά νέοι. Δυστυχώς, η Whitney επιβεβαίωσε αυτόν τον κανόνα. 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι την κρυστάλλινη χροιά της θα αργήσουμε να την συναντήσουμε σε άνθρωπο, αν την συναντήσουμε ποτέ. Η Whitney αδιαμφισβήτητα έγραψε τη δική της ιστορία στο χώρο του θεάματος, παρ' όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε κατά καιρούς. Τα τελευταία χρόνια έδινε μάχη προκειμένου να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά. Από ότι φάνηκε όμως δεν τα κατάφερε. Ωστόσο, θα κλείσω με τα λόγια της Whitney, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι εμείς οι ίδιοι μπορούμε κατά βούληση είτε να δημιουργήσουμε είτε να καταστρέψουμε τον εαυτό μας.

«Ο μεγαλύτερος δαίμονας είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Είμαι ταυτόχρονα η καλύτερη φίλη του εαυτού μου, αλλά και η χειρότερη εχθρός του». 

Whitney Houston

Στιγμές...

Πιάνω πάλι την παλέτα του μυαλού...Ο καμβάς απέναντί μου άδειος. Θέλω να κάνω την δική μου ζωγραφιά απόψε. Χρώματα πολλά. Τι συνδυασμό να επιλέξω; Ο καθένας θα δώσει διαφορετικό χρώμα, το καθένα τόσο μοναδικό...

Διάσπαρτες σκέψεις, εδώ και 'κει...Το χθες, το σήμερα, το αύριο...Στιγμές, όλη η ζωή είναι στιγμές. Το πινέλο ακόμη αχρησιμοποίητο. Μυρίζει καινούργιο...Διαλέγω το κόκκινο πρώτα. Το αγαπημένο μου χρώμα. Πατάω το σωληνάριο και ξεπετιέται...Γέμισε η πρώτη θήκη της παλέτας μου...Μου έλεγε η μάνα μου ότι από μικρή πήγαινα στα κόκκινα λουλούδια του κήπου, στα κόκκινα τριαντάφυλλα...Τα αγαπώ τα λουλούδια, το καθένα έχει διαφορετική μυρωδιά, όπως διαφορετικά μυρίζουν οι άνθρωποι...Μετά παίρνω στο χέρι μου το πράσινο, το χρώμα της ελπίδας...Τα λιβάδια είναι πράσινα. Θυμάμαι ακόμη τα παιχνίδια μαζί με τον αδελφό μου στα καταπράσινα λιβάδια της εξοχής...Μου άρεσε να ξαπλώνω κάτω, να κρύβομαι πίσω από τα πράσινα στάχυα και εκείνος να ψάχνει να με βρει...Το πράσινο είναι συνδυασμός του κίτρινου με το μπλε. Κίτρινο ήταν το καναρίνι μας...Κάθε πρωί με ξυπνούσε με τραγούδια. Μπλε...Το χρώμα της θάλασσας!!! Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες και να την κοιτώ...Η θάλασσα μου δίνει ελευθερία. Είναι ανυπότακτη. Νομίζω μου ταιριάζει...Για την τελευταία θήκη κράτησα το λευκό, το χρώμα της αγνότητας. Το λευκό είναι από τα ωραιότερα χρώματα γιατί δεν περιέχει κανένα χρώμα...Τα παραπλάνησε και κράτησε το καλύτερο για τον εαυτό του. Όμως, είναι κοινωνικό γιατί τα συμπεριλαμβάνει όλα μέσα του. Λευκά είναι τα σύννεφα που όποτε πετώ με το αεροπλάνο θέλω να πάρω λίγο από αυτά και να τα βάλω κάτω από το μαξιλάρι μου για να κοιμάμαι απαλά...Κόκκινο και λευκό μαζί δίνουν το ροζ της αυγής...Της δικής μου αυγής, αυτής που βλέπω κάθε μέρα από το παράθυρο του σπιτιού μου!!!

Γέμισε το πινέλο χρώματα, άδειασε το μυαλό από σκέψεις...Είναι κάτι στιγμές, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει, λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά, για να δώσουν του τόπου τη γνώση...

Καλό σας Βράδυ!!!