Δειλία

Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.

Μαχάτμα Γκάντι, 1869-1948, Ινδός ηγέτης

Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα από που προέρχεται η δειλία. Δεν λέω και 'γω μπροστά σε κάθε νέο βήμα, μπροστά σε κάθε νέο ξεκίνημα είχα, έχω και θα έχω άγχος και αγωνία. Είναι φυσιολογικό μέχρι ενός σημείου. Από εκεί και πέρα δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που δειλιάζουν μπροστά στο καθετί.

Φοβούνται να δείξουν τα συναισθήματα τους μήπως πληγωθούν, φοβούνται να κάνουν κινήσεις μήπως παρεξηγηθούν, φοβούνται να έρθουν σε επαφή με ανθρώπους μήπως παρασυρθούν...

Προτιμούν να κλείνουν τα μάτια και να λένε ότι τα έχουν ανοιχτά, προτιμούν να λένε ότι είναι γενναίοι ενώ είναι δειλοί, προτιμούν να καταφεύγουν σε (ψυχο)φάρμακα για να μην αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις ή τους ανθρώπους, αποφεύγουν την πραγματικότητα και ζουν σε έναν δικό τους κόσμο.

Ε, λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους δεν μπόρεσα ποτέ να τους καταλάβω. Είναι τόσο δύσκολο να αναλάβεις την ευθύνη των πράξεων σου; Είναι τόσο δύσκολο να πεις σε κάποιον ότι τον αγαπάς και το εννοείς; Είναι τόσο δύσκολο να προχωρήσεις μπροστά δίχως να σκέφτεσαι αρνητικά;

Τι να πω...Ίσως για κάποιους είναι...Εγώ προτιμώ τους άλλους!!!

Όταν τα προβλήματα σε πνίγουν...

Είναι μερικές φορές που τα προβλήματα σε κυκλώνουν και οι δυσκολίες παρουσιάζονται μπροστά σου η μία μετά την άλλη.

Και είναι και μερικές φορές που αυτό που φοβάσαι είναι... ένα "φάντασμα" και κατοικεί στο μυαλό σου.

Σου γράφω γιατί και εγώ τρόμαξα από καταιγίδες που δεν ήρθαν ποτέ και σάστισα μπροστά στις μαύρες σκέψεις του νου.

Εχεις προσέξει ότι πιο εύκολα πιστεύουμε στο κακό που πρόκειται να έρθει, παρά στην ελπίδα και την αισιοδοξία;

Φοβόμαστε και τρέμουμε το μέλλον και το παρελθόν...

Φοβόμαστε μήπως επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και με το μυαλό μας είμαστε ήδη πολύ μπροστά από τον αληθινό χρόνο.

Αν πιστεύαμε από καρδιάς στον Θεό, θα Του δίναμε την δυνατότητα να διαλέξει Εκείνος το δρόμο μας και οχι εμείς.

Θα Τον αφήναμε να προχωρήσει πρώτος μπροστά και να κάνει ότι εμείς δεν μπορούμε.

Θα "ξεφορτώναμε" όλους τους λογισμούς που μας τρομάζουν στην αγκαλιά Του και θα ξεκινούσαμε από την αρχή.

Γιατί Εκείνος δεν θέλει να φοβάσαι!

Γιατί δεν θέλει να ανησυχείς για όλα αυτά που θα έρθουν.

Γιατί θέλει να σου μάθει να Τον εμπιστεύεσαι.

Θέλει να έχεις ειρήνη στο νου και την καρδιά.

Γι' αυτό, προσπάθησε να δεις τα πράγματα λίγο πιο αισιόδοξα και μην μπλέκεσαι στα άσχημα παιχνίδια του νου, που τριγυρνάει συνεχώς και σε τρομάζει. 

Λ.Κ.

Πηγή: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/07/blog-post_19.html

Η Κοροϊδία της Πολιτικής και Η Εξαθλίωση του Έλληνα!!!!

Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, 

κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! 

Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις, 

το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά. 

Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας

Έχω τόσα να πω, μα οι σκέψεις είναι ασχημάτιστες, οι λέξεις αδημιούργητες και το πληκτρολόγιο ξένο. Έχω να γράψω καιρό. Όχι επειδή δεν θέλω, όχι επειδή δεν μπορώ, αλλά επειδή οι καταστάσεις με οδήγησαν σ' αυτό. Η καθημερινότητα που έχει τη δύναμη να σε εξουθενώσει, αλλά όχι να σε νικήσει, η καθημερινότητα που μπορεί να σου χαρίσει στιγμές ευτυχίας ή δυστυχίας, αυτή που σε βουλιάζει ή σε σηκώνει, αυτή η ίδια καθημερινότητα που κάποιους τους κάνει τεμπέληδες και κάποιους άλλους εργατικούς, άπιστους ή πιστούς. 

Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω...; Από την κατάντια που έριξαν τον Έλληνα ή από την συνεχιζόμενη απραξία και αδιαφορία των γνήσιων τέκνων των Ελλήνων για τη λεηλασία και το διαμελισμό της χώρας τους, την αρπαγή των περιουσιών τους, την μόλυνση του περιβάλλοντος τους; Στην χώρα όπου γεννήθηκε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, στην ίδια χώρα καταπατήθηκε. Η άκρατη δικτατορία βασιλεύει παντού. Από αυτά που διδάσκουν στα παιδιά μας στα υποβαθμισμένα σχολεία μέχρι τη δημοσιογραφία που χειραγωγείται μπρος στα μάτια μας και την καταπάτηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων μας.

Οι συντάξεις μειώθηκαν σε εξευτελιστικό βαθμό, θέσεις εργασίας δεν υπάρχουν και, αν είσαι τυχερός να βρεις μια, ξέρεις εκ των προτέρων ότι ο μισθός σου θα είναι της πείνας, σχεδόν ανύπαρκτος για να καταφέρεις να επιβιώσεις στην πανάκριβη κατά τα άλλα Ελλαδίτσα μας. Σου ζητάνε να δουλεύεις εθελοντικά για να αποκτήσεις εμπειρία, χωρίς να ενδιαφέρονται εάν έχεις τα απαραίτητα για να ζήσεις. Η ανεργία στην αγαπημένη μας πατρίδα αισίως έφτασε στο εξωφρενικό ποσοστό του 60%, αν μπορείς να το διανοηθείς...Εξευτελίζουν τους ασθενείς, χορηγώντας τους γεννόσιμα και καταργώντας οποιεσδήποτε παροχές είχαν κάποτε για να διαφυλάξουν το πολυτιμότερο αγαθό, την υγεία τους. Σήμερα, πεθαίνει ο Έλληνας πολίτης από τους απάνθρωπους νόμους που ψηφίζουν κάποιοι ανθέλληνες και άσχετοι άνθρωποι, φιλήκοοι των ξένων, που μπήκαν στην ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ και αντί να μας εκπροσωπούν αξιοπρεπώς σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων, υποβιβάζοντας το εθνικό συναίσθημα και προσβάλλοντας την ιστορία μας, τον χαρακτήρα μας, τα ιερά και τα όσια της ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ. 

Κατάφεραν να κάνουν όλους τους Έλληνες να χρωστούν είτε σε μία είτε σε πολλές τράπεζες. Μάλιστα, σε πολλές, μα πάρα πολλές περιπτώσεις τους παίρνουν τα σπίτια, τα χωράφια, τα οικόπεδα και ότι άλλο περιουσιακό στοιχείο έχουν, γιατί αυτός ήταν ο σκοπός τους, ΝΑ ΣΤΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΛΑ ΕΛΛΗΝΑ. Όλα αυτά, για τα οποία έφτυσες αίμα να τα δημιουργήσεις και, αν όχι εσύ ο ίδιος, οι δικοί σου, ο πατέρας σου και η μάνα σου, που ήταν πρόσφυγες και ήρθαν στα Άγια τούτα μέρη με σκισμένα ρούχα και τρύπια παπούτσια για να γλιτώσουν από την τούρκικη λαίλαπα. Πηγαίνεις κακομοίρη στη δικαιοσύνη να βρεις το δίκιο σου, αλλά για ποια δικαιοσύνη μιλάμε, βλέπουμε τα χαΐρια της...Σε εξευτέλισαν, σε πρόσβαλαν, σε μείωσαν και εσύ συνεχίζεις ακόμη να παίζεις το παιχνίδι τους όντας πιόνι, και όχι βασιλιάς. Έχασες και σ' αυτήν την παρτίδα σκάκι...ΛΥΠΑΜΑΙ!!! 

Ειλικρινά, περίμενα σ' αυτές τις εκλογές να δω το διαφορετικό, την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΗ ΛΟΓΙΚΗ του ΈΛΛΗΝΑ και δυστυχώς δεν το είδα. Κυριάρχησε το ίδιο σάπιο πολιτικό σύστημα που μας κυβερνά από το 1974. Εντός μου, δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Έλληνας, ο απλός Έλληνας είναι τόσο κορόιδο. Πήγα να ψηφίσω για δήμαρχο και τι να δω; ΜΟΝΟ τρία ψηφοδέλτια και το γνωστό λευκό...Και οι τρεις κατέβηκαν ως ανεξάρτητοι, γιατί δεν τους έπαιρνε και αλλιώς, ΌΜΩΣ όλοι ξέρουμε ποιους εκπροσωπούν και τι ιδεολογία έχουν. Ο ένας ΝΔ, ο άλλος ΠΑΣΟΚ και ο τρίτος ΣΥΡΙΖΑ. Μετά σου λένε επέλεξε...Μα τι να επιλέξω; Τη Σκύλα ή τη Χάρυβδη; Αφού νεκρός θα βγω από τα δόντια τους...Να ψηφίσω αυτούς που μας κατέστρεψαν; Ε, όχι δεν το κάνω...Σου λένε ανεξάρτητοι. Τι ανεξάρτητοι; Αφού μόλις εκλεγούν πάλι θα χτυπούν τα τηλέφωνα στους βο(υ)λευτάκους τους...Πως παίρνουν τα κονδύλια; Με το σταυρό στο χέρι; 

Προεκλογικό μήνυμα: Ο Δήμαρχος των έργων. Και αναρωτιέμαι...Ποιών έργων; Οι δρόμοι είναι παντού σκαμμένοι, ένας σωστός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, τα καταστήματα δεινοπαθούν και μια τοπική πρωτοβουλία ανάπτυξης ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, άσε που φωτογραφίζεται ως Ναπολέων...Αυτόν να ψηφίσω; Ή τον άλλον; Το κάλο και λαϊκό παιδί που βοηθάει; Καλά για τον τρίτο δεν το συζητώ!!! Αυτή είναι η δημοκρατία μας και οι επιλογές της...Μόλις εκλεγεί κάποιος από αυτούς κλείνουν οι πόρτες του μεγάρου. Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις...Ο Δήμαρχος λείπει, ο Δήμαρχος είναι σε ραντεβού, ο Δήμαρχος έτσι, ο Δήμαρχος αλλιώς.... 

Αυτές οι εκλογές ήταν οι πιο ΆΘΛΙΕΣ, ΑΝΕΝΤΙΜΕΣ, ΑΔΙΚΕΣ και ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΙΜΕΣ. Εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη του καθενός και προτείνοντάς του υποψηφιότητα. Προσπάθησαν να βρουν ανθρώπους που δεν είχαν "καεί" σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις και τους χρησιμοποίησαν καταλλήλως. 

Στην περιοχή μου οι μισοί πολίτες ήταν υποψήφιοι δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι και οι υπόλοιποι μισοί καλούμασταν να τους ψηφίσουμε...Να γελάσω ή να κλάψω; 

Ο ένας άνεργος, η άλλη νοικοκυρά, ο άλλος χρωστάει, ο άλλος αγρότης που δεν πήγαν καλά οι δουλειές, η άλλη δημόσιος υπάλληλος που θέλει να βολευτεί...Αυτές ήταν οι υποψηφιότητες!!! Και το χειρότερο δεν ήταν ότι τους πρότειναν, αλλά ότι ΌΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΧΤΗΚΑΝ και, μάλιστα, έκαναν αγώνα, έτρεχαν...Που πας βρε καραμήτρο; Χωρίς ανάστημα, χωρίς πολιτικό λόγο; Δεν καταλαβαίνεις ότι σ' εκμεταλλεύονται για να βολευτούν πάλι οι ίδιοι και εσύ να πάρεις το ξεροκόμματο; Έβγαλαν καρτούλες, ψηφοδέλτια (πεταμένα λεφτά...), πόζαραν στις αφίσες και τις φωτογραφίες, το έπαιζαν αφ' υψηλού, πόσταραν και μερικά γνωμικά σχετικά με την πολιτική...ήταν πια ολοκληρωμένοι υποψήφιοι...Και εσύ τους ξέρεις καλά, ξέρεις ποιοι είναι και από που προέρχονται...Όμως όλοι αυτοί βλέπουν το δέντρο και δεν βλέπουν το δάσος...

Μου πρότειναν και μένα να κατέβω ως υποψήφια, ξέροντας ότι είμαι άνεργη. Μου είπαν χίλια δυο: "Σε χρειαζόμαστε, είσαι έτσι, είσαι αλλιώς, έλα μαζί μας, κλπ...". Πάτησαν στην ανάγκη μου για εργασία, ωστόσο, τους απέρριψα γιατί δεν με εκπροσωπεί κανένας από όλους αυτούς. Τόσο καιρό είμαι άνεργη, τώρα ξαφνικά με θυμήθηκαν; Στις εκλογές; ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟΙ ΚΑΙ ΑΙΣΧΡΟΙ!!!

Ένα μεγάλο ποσοστό δεν πήγε να ψηφίσει, δείχνοντας έτσι την αγανάκτησή του. Όμως είναι ΛΑΘΟΣ αυτό. Πρέπει όλοι να πηγαίνουμε και να τους εξευτελίζουμε στην κάλπη, όπως και αυτή εξευτέλισαν τις ζωές μας. Πρέπει όλοι να σκέφτονται ότι δεν πάει άλλο και όχι πως θα βολευτώ εγώ και τα παιδιά μου. Αυτή η νοοτροπία της μεταπολίτευσης πρέπει να πεθάνει γιατί αν δεν πεθάνει αυτή θα πεθάνουμε όλοι εμείς, οι γνήσιοι ΈΛΛΗΝΕΣ που οι παππούδες μας πολέμησαν με τους Ιταλούς, οι προγονοί μας πολέμησαν με τους Τούρκους και κάθε επίδοξο κατακτητή, έχυσαν το Τίμιο Αίμα τους για να ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, ξεριζώθηκαν από τους τόπους τους και ήρθαν εδώ όχι για διακοπές, αλλά επειδή σφαγιάζονταν από τους Τούρκους. 

Πρέπει επιτέλους οι άντρες να τιμήσουν τα παντελόνια τους και οι γυναίκες να γίνουν γνήσιες μάνες και στηρίγματα.

Στις 25 Μαΐου ελπίζω και εύχομαι μέσα από την ελληνική ψυχή μου όλοι, μα όλοι, να πάμε να ψηφίσουμε και ο καθένας από εμάς να κάνει το καθήκον του, αυτό που νομίζει καλύτερο για την Ελλάδα μας, αλλιώς είμαστε όλοι χαμένοι...Τα όρνια της μεταπολίτευσης, της Ε.Ε., των ΗΠΑ και των τραπεζών θα ξεσκίσουν τις σάρκες μας!!! 

Κλείνω με τα λόγια του Ιωάννη Καποδίστρια, σε συνομιλία του με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, λίγο μετά τον ερχομό του στην Ελλάδα: 

"Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης".

Ελλάδα...Όλα εδώ ξεκίνησαν κι εδώ θα καταλήξουν! (Τζελαλαντίν Αλ Ρουμί)

Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη 

το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, 

διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, 

την παρανομία ως ελευθερία, 

την αναίδεια του λόγου ως ισότητα 

και την αναρχία ως ευδαιμονία.

Ισοκράτης

Ουάσιγκτον, Σεπτέμβρης 1974

Henry Kissinger: "Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθή. Γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθή να συμμορφωθή. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας".

Και τι έχουμε σήμερα; Μια Ελλάδα ρημαγμένη με καταθλιπτικούς Έλληνες. Αγαπητοί μου φίλοι, μας ξεπούλησαν γιατί όλοι τους είναι προδότες, προδότες της γλώσσας μας, της θρησκείας μας, της φυλής μας, της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, της ιστορίας μας. Είναι άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν εδώ, δεν μεγάλωσαν εδώ, δεν γαλουχήθηκαν εδώ, δεν ξέρουν τι πάει να πει να είσαι Έλληνας, δεν ξέρουν τι πάει να πει ήθος και αρχοντιά, δεν ξέρουν τι πάει να πει ανθρωπιά, δεν ξέρουν τι πάει να πει δημοκρατία, δεν ξέρουν τι πάει να πει ελευθερία. Μας έχουν κάνει άρρωστους, να θέλουμε το άσχημο και να ποθούμε το κακό. Ποιοι; Εμείς οι Έλληνες, που κατασκευάσαμε τον Παρθενώνα, που γράψαμε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, που ξεκινήσαμε από την Μακεδονία μας (τη δίκη μας και όχι αυτήν που καπηλεύονται οι Σκοπιανοί...) και κατακτήσαμε όλον τον κόσμο, που ξέρουμε τι θα πει ήλιος και θάλασσα, τι θα πει να γεύεσαι το γλυκό κρασί απ' το αμπέλι του Διονύσου, να θαυμάζεις τη Νίκη της Σαμοθράκης, την Αφροδίτη της Μήλου, το Δισκοβόλο του Μύρωνα. Εμείς, που μένουμε εκστατικοί μπροστά στην τελειότητα του «Δορυφόρου» που φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Πολύκλειτο και θεωρείται σταθμός στην γλυπτική. 

Εμείς που ξέραμε να πολεμάμε γενναία και να κατατροπόνουμε τον εχθρό, τώρα έχουμε γίνει σαν ποντικάκια που τρέμουν να βγουν από τη φωλιά τους, μήπως και τα αρπάξει ο γερο-γάτος που παραμονεύει απ' έξω. Μέχρι και ο Αδόλφος Χίτλερ στον λόγο πού εκφώνησε στις 10/5/1941 είπε: "Χάριν της ιστορικής αληθείας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, εξ όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμον θάρρος και υψίστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον…". 

Στην Ελλάδα όλοι οι βάρβαροι ήρθαν να μας κατακτήσουν και, τελικά, έπεσαν όλοι και προσκύνησαν το μεγαλείο του πολιτισμού μας. 

Επομένως, πρέπει όλοι μας να θυμόμαστε τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου "Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του". Έτσι θα παίρνουμε δύναμη και κουράγιο να αγωνιζόμαστε στις δυσκολίες της καθημερινότητας.

Εμείς οι Έλληνες που έχουμε την ομορφότερη, την πλουσιότερη και πιο πολύπλοκη γλώσσα στον κόσμο φτάσαμε στον σημείο να την απαρνηθούμε. Απαρνηθήκαμε ένα κομμάτι της προσωπικότητάς μας, αυτό που εκφράζει τον τρόπο σκέψης μας. Η γλώσσα μας δεν μιμείται, δημιουργεί. Και όμως, εμείς ξεχάσαμε να μιλάμε την γλώσσα μας, μια γλώσσα που αποτελεί το μοναδικό μέλος ενός ανεξάρτητου κλάδου της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών. 

Στην ελληνική γλώσσα, έχουμε γραπτά κείμενα από τον 15ο αιώνα π.Χ. μέχρι σήμερα. Η ελληνική γλώσσα που υπήρξε στην αρχαιότητα η πιο διαδεδομένη γλώσσα στην Μεσόγειο και στην Νότια Ευρώπη κυρίως εξαιτίας του πλήθους των αποικιών που είχαν ιδρυθεί από τους Έλληνες στις ακτές της Μεσογείου και έφτασε να είναι η γλώσσα του εμπορίου ακόμα και μέχρι τα τέλη της Αλεξανδρινής περιόδου, έφτασε στο σημείο να αντικατασταθεί από τα greeklish. Δυστυχώς, τα νέα παιδιά δεν γνωρίζουν ούτε την ορθογραφία ούτε την ετυμολογία των λέξεων. Μια γλώσσα που επιβίωσε εδώ και τόσους αιώνες σήμερα σβήνει με τόσο άδοξο τρόπο, γιατί κάποιοι θεωρούν ότι τα ελληνικά είναι ξεπερασμένα. Αν μιλάς ελληνικά, δεν είσαι "in" και "cool".

Δυστυχώς, ξεπουλάνε την πατρίδα μας κάθε μέρα και εμείς είμαστε θεατές στην ίδια μας τη ζωή. Έχει γεμίσει η τηλεόραση (τι χαζοκούτι και αυτό!!!!) με τουρκικά σήριαλ. Με πονάει αυτό. Με πονάει να βλέπω ηλικιωμένους και νέους να πορώνονται με αυτές τις σειρές. Λες και δεν υπάρχει τίποτα πιο συναρπαστικό να κάνουν από το να κάθονται και να αποχαυνώνονται σε αυτά τα άθλια έργα. Τι πολιτισμό έχει να μας επιδείξει η Τουρκία; Τι αξίες έχει αυτός ο λαός; Βάρβαροι και απολίτιστοι ήταν και έτσι θα παραμείνουν, άσχετα αν σήμερα ο λύκος φοράει στολή αρνιού, αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί. Όπου και αν πας από τον Πόντο μέχρι τα παράλια της Μικράς Ασίας χρησιμοποιούν τον ελληνικό πολιτισμό για να έχουν τουρισμό. Και εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Το ελληνικά Υπουργεία Τουρισμού και Πολιτισμού είναι αδιάφορα. Κλείνουν τα μνημεία και τα μουσεία μας. Έρχονται οι τουρίστες και βλέπουν πόρτες ερμητικά κλειστές. Είναι ντροπή σ' αυτήν την χώρα που γεννήθηκε ο πολιτισμός, εμείς να έχουμε γίνει απολίτιστοι. Και οι πραγματικά απολίτιστοι να υπερηφανεύονται για την δήθεν πρόοδό τους. Ας μην ξεχνούν όμως όλοι αυτοί τα λόγια του Βόλφγκανγκ Γκαίτε: "Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη". 

Που είναι η πίστη των Ελλήνων; Κάποτε οι πρόγονοί μας πίστευαν στους δώδεκα Θεούς και, μάλιστα, όχι απλά πίστευαν, αλλά ήταν απολύτως θερμοί, καμία χλιαρότητα. Παντού έκτιζαν ναούς και έκαναν τελετές. Έπειτα, σ' αυτόν τον τόπο πάτησε το πόδι του ο Απόστολος Παύλος και μας γνώρισε τον "Άγνωστο Θεό" των αρχαίων. Οι Έλληνες δέχτηκαν τη νέα θρησκεία και αυτή η νέα θρησκεία τους βοήθησε σε κάθε δυσκολία. Το 1821 οι αγωνιστές μας πρώτα πήραν την ευλογία του Θεού και μετά ξεκίνησαν την Επανάσταση. Είχαν βαθιά πίστη στην Παναγία μας ότι θα είναι στο πλευρό τους. Σήμερα, που είναι η πίστη μας; Αποχαυνωθήκαμε από την κοσμικότητα και το Life style, έχουμε καταστεί πνευματικώς νεκροί. Στην εκκλησία πηγαίνουν κυρίως οι ηλικιωμένοι. Ελάχιστοι νέοι εκκλησιάζονται, νηστεύουν και κοινωνούν. Που είναι οι νέοι άνθρωποι σήμερα; Στα μπαρ και στις καφετέριες; Στις Εθνικές γιορτές οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι γιορτάζουμε. Μάλιστα, αντί να ντραπούν για την άγνοιά τους γελούν και ειρωνεύονται. Οι νέοι σήμερα δεν παντρεύονται για να δημιουργήσουν νέες οικογένειες, ούτε υπάρχουν προγράμματα στήριξης και ενθάρρυνσης των νέων. Προτιμούν τον εύκολο δρόμο, να γυρίζουν από 'δω και από εκεί με τον έναν και τον άλλον, παρά να δεσμευτούν και να κάνουν μια συγκροτημένη οικογένεια. Η πίστη μας χάθηκε. Δεν εμπιστευόμαστε την πρόνοια του Θεού. Παλιά, δεν έβρεχε και ο παπάς έκανε λιτανεία την εικόνα και ερχόταν βροχή. Σήμερα, αν το πεις αυτό θα σε περάσουν για οπισθοδρομικό. Κοιτάζουν όλοι την ΕΜΥ. 

Και φτάσαμε σε ένα σημείο όλοι οι Έλληνες να κατηγορούμε τους ξένους για την δική μας κρίση. Τι μιζέρια!!! Στη χώρα που γεννήθηκε η φιλοσοφία, η δημοκρατία και η ελευθερία, εμείς καθόμαστε και μιζεριάζουμε και κατηγορούμε τους άλλους για τα δικά μας λάθη. Ο Jean-Paul Sartre είπε πολύ σωστά ότι ο άνθρωπος είναι απόλυτα ελεύθερος και γι’ αυτό είναι απόλυτα υπεύθυνος. Είχαμε μάθει να παίρνουμε ότι μας δίνουν και τώρα γιατί παραπονιόμαστε που μας τα παίρνουν πίσω; Με δανεικά ζούσαμε και ζούμε. Και το χειρότερο; Πηγαίνουν κάποιοι και αυτοκτονούν. Δεν σκέφτονται καν τις συνέπειες των πράξεών τους. Τι θα απογίνουν τα παιδιά και οι γυναίκες τους; Αδιανόητα πράγματα συμβαίνουν και κανείς, μα κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. 

Ο Εμμάνουελ Καντ είπε να μη δέχεσαι ευεργεσίες χωρίς τις οποίες μπορείς να ζεις. Εμείς μπορούσαμε να ζούμε με τα απλά όπως ζούσαν και οι πρόγονοί μας, αλλά επιθυμήσαμε τα πολλά που μας έταζαν οι "ευεργέτες" μας. Αν και αποδείχθηκε στην ιστορία μας ότι οι σύμμαχοί μας δεν ήταν πάντα φίλοι μας. Κοίταγαν μάλλον τα δικά τους συμφέροντα. Επομένως, τώρα γιατί να φερθούν διαφορετικά; Οι συμμαχίες σημαίνουν υποχωρήσεις. Υποχωρήσεις που γίνονται συνήθως από το πιο αδύναμο σύμμαχο και όχι από τον ισχυρό. Άρα, για ποια ελευθερία μιλάμε; Εκείνος που έχει συμμάχους, ήδη δεν είναι και πολύ ελεύθερος (Χάρυ Τρούμαν).

Σήμερα που ο Έλληνας έχασε την υπόληψη και την αξιοπρέπειά του ζητιανεύοντας και τρώγοντας από τα σισσίτια, συνειδητοποιεί τι σημαίνει να είσαι πραγματικά ελεύθερος. Όταν έτρωγε και περνούσε καλά, φυσικά, δεν συνειδητοποιούσε τι σημαίνει ελευθερία και τι να είσαι υπόδουλος σε άλλους.

Έχουμε και άχρηστους πολιτικούς. Πουλημένοι όλοι. Μας ειρωνεύονται και από πάνω. Μαζί τα φάγαμε, λένε, και εν μέρει έχουν δίκαιο. Διόριζαν και διόριζαν ως πότε πια; ΕΛΕΟΣ!!! Είμαστε η χώρα των αξιοποιημένων αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών (Βασίλης Ραφαηλίδης). Στην Ελλάδα των 10.000.000 λίγοι δουλεύουν πραγματικά. Οι περισσότεροι είναι διορισμένοι στο δημόσιο, εκ των οποίων πολλοί είναι ακατάλληλοι για τη θέση στην οποία βρίσκονται, ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό είναι ανάπηροι (όχι κανονικοί, αλλά με πλαστά χαρτιά) και συνταξιούχοι. 

Λένε φοροδιαφεύγει ο Έλληνας. Εδώ υπάρχουν επιχειρήσεις που κλείνουν καθημερινά γιατί δεν μπορούν να βγάλουν τα έξοδά τους. Είναι τεμπέλης ο Έλληνας. Τον έκαναν τεμπέλη, γιατί εδώ και 30 χρόνια του έδιναν χρήματα με το τσουβάλι. Έχουμε χωράφια και δεν καλλιεργούμε τίποτα. Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα. Το διανοήσε; Η Ελλάδα. Με τόσο ήλιο, με τόση γη, με τόσο καθαρό αέρα και δεν παράγει τίποτα. Φέτος, που είναι ο τουρισμός; Ούτε τουρίστες είχαμε. Κάποτε η Μελίνα Μερκούρη είπε ότι ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας. Μας τον κατέστρεψαν και αυτόν.

Για να μην μιλήσω για την παιδεία μας. Η παιδεία που έγινε εκπαίδευση και η εκπαίδευση ένα μηδενικό. Σ' αυτήν την χώρα που γεννήθηκαν τα Σχολεία, τα Γυμναστήρια, η Αριθμητική, η Γεωμετρία, η Ιστορία, η Ρητορική, η Φυσική, η Βιολογία, η Ανατομία, η Υγιεινή, η Διακοσμητική, η Ποίηση, η Μουσική, η Τραγωδία, η Κωμωδία, η Φιλοσοφία, η Αστρονομία, σήμερα τα παιδιά δεν μαθαίνουν τίποτα. Ούτε βιβλία έχουν τα δόλια. Αν δεν πιάσεις το βιβλίο να το νιώσεις, να το μυρίσεις, πως θα το αγαπήσεις; Πως θα θελήσεις να μάθεις; Σήμερα, μαθαίνουν στα παιδιά ότι τους συμφέρει. Έρευνα... Αλήθεια, υπάρχει; 

Ούτε Υγεία έχουμε. Στη χώρα του Ιπποκράτη και του Ασκληπιού οι άνθρωποι παίρνουν γεννόσημα, διότι η πολιτεία είναι ανίκανη να παρέχει φάρμακα και ένα αξιοπρεπές σύστημα Υγείας στους πολίτες της. 

Ξαφνικά, από την εξαθλίωση του πολέμου και την φτώχεια της προσφυγιάς, έμαθε ο νεοέλληνας να ζει στα πλούτη και τις ανέσεις. Η φτώχεια όμως τους εξασφάλιζε την ελευθερία, μιας και οι επιθυμίες και οι περιουσίες είναι τα πιο ισχυρά δεσμά. Ανόητε, τίποτε δεν ήταν δικό σου. Σου δάνειζαν χρήματα για να σου πάρουν και το σπίτι που έχτισες και το χωράφι του πατέρα σου και το αμπελάκι του προπάππου σου. Σε καλομάθαιναν για να σε κάνουν σκλάβο τους, να σ' έχουν αλυσοδεμένο. Είχαν και συνεργούς βλέπεις, όλους αυτούς που ψήφιζες εδώ και χρόνια. Σου υπόσχονταν ανέσεις, διορισμούς, χρήματα και εσύ το πίστευες το παραμυθάκι τους, γιατί έτσι σε βόλευε και σένα. Γιατί να κουράζεσαι όταν μπορείς να πάρεις διακοποδάνειο και να πας στο Ντουμπάι; Τώρα γιατί δυσανασχετείς και αυτοκτονείς; Ο Θεός δεν είπε στον Αδάμ με τον ιδρώτα του κορμιού σου θα βγάζεις το ψωμί σου και εσύ Εύα θα γεννάς με πόνους τα παιδιά σου; Αλλιώς, θα έλεγε στον Αδάμ Κάτσε άραξε και οι τραπεζίτες θα σου δανείζουν όσα θες, όπως τα θες και όποτε τα θες. Και το καλύτερο; Δεν χρειάζεται να τους τα επιστρέψεις ποτέ. Και εσύ Εύα αγόρασε γούνες, διαμάντια, πόρσε, βίλες και κάνε μόνιμα παρέα με την Πάρις Χίλτον.

Είναι τραγικό. Ξεπουλήσαμε τα πάντα. Έχουμε και τον συνδικαλισμό που μας πάει χρόνια πίσω. Το κάθε ανθρωπάκι που υπακούει σε συμφέροντα και πολλές φορές παίρνει και το κάτι τις του, υποκινεί και τους υπόλοιπους να κάνουν απεργίες. Τι κάνεις απεργία βρε; Κλείνεις λιμάνια, κλείνεις σταθμούς. Ποιος είσαι εσύ που κατεβάζεις τον διακόπτη του ρεύματος που είναι δημόσιο αγαθό; Ταλαιπωρείς τον τουρίστα που έρχεται να απολαύσει τις ομορφιές της πατρίδας σου; Είσαι πατριώτης εσύ ή σκέφτεσαι εγωιστικά μόνο το τομάρι σου; Σκέφτεσαι καθόλου τι θα απογίνουν τα παιδιά σου; Τι θα απογίνουν τα υπόλοιπα ελληνόπουλα; Εσύ που είσαι σήμερα 45, 50 και 55 χρονών σκέφτεσαι τι χώρα θα τους παραδώσεις; Τι αρχές, αξίες και ιδανικά θα τους μεταλαμπαδεύσεις; Διάβασες ποτέ Αριστοτέλη και Πλάτωνα για να τους μιμηθείς; Διάβασες ποτέ Ελύτη, Ρίτσο και Καβαφη; Δάκρυσες ποτέ με τις μελωδίες του Θεοδωράκη;

Έλληνα που είναι σήμερα η ελληνικότητά σου; Η αφεντιά σου; Την έθαψες κάπου βαθιά μέσα σου και δεν την αφήνεις να βγει. Κακώς. Να δρας ελληνικά, να σκέφτεσαι ελληνικά, να μιλάς ελληνικά, να δουλεύεις ελληνικά, να ψηφίζεις ελληνικά, να πιστεύεις ελληνικά, να φιλοσοφείς ελληνικά, να μορφώνεσαι ελληνικά. Γίνε ξανά Έλληνας. Πάψε να είσαι σκλάβος αυτών που είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια σκλάβοι στον δικό σου πολιτισμό και στο δικό σου μεγαλείο ψυχής.

Τα σημερινά κράτη, οι διεθνείς οργανισμοί, τα ταμεία και οι τράπεζες που μας φέρονται με τόσο άθλιο και ανεπίτρεπτο τρόπο θα πρέπει να θυμούνται τα λόγια του Will Durant "'Όλα τα πεπολιτισμένα έθνη, εις ότι αφορά την δραστηριότητα τού πνεύματος, είναι αποικίαι της Ελλάδος" και "Όσοι αγαπούν την ελευθερίαν, την λογικήν και το κάλλος θα βλέπουν την Ελλάδα ως την λαμπράν πρωίαν τού Δυτικού πολιτισμού, ο οποίος, παρ’ όλα του τα ελαττώματα, είναι η τροφή και η ζωή μας".

Επίσης, ο Henry Miller είπε "Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του".

Έχει γεμίσει η Ελλάδα λαθρομετανάστες. Ποιοι είναι υπεύθυνοι γι' αυτό; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και απλά κοιτάζουν να φύγουν από τα δικά τους κράτη για μια καλύτερη ζωή; Δυστυχώς, όλοι αυτοί οι μεγάλοι και οι σωτήρες μας τα κάνουν όλα. Λειτουργούν βάσει σχεδίου, είναι πλέον προφανές. Η πραγματική σωτηρία όμως ποια είναι; Όπως είπε και ο Νίκος Καζαντζάκης "Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;"

Ο Paul Valery είπε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι σκλάβος της εξέλιξης. Δεν υπάρχει πρόοδος που δεν καταλήγει να τον υποδουλώσει εντελώς. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Φτάσαμε στην εποχή της υποδούλωσης. Αφού εξάλειψαν όλες τις αρετές μας, μας έκαναν σκλάβους τους, είτε το θέλουμε είτε όχι. Έτσι επαληθεύονται και τα λόγια του Πατροκοσμά "Θαρθεί καιρός, που θα σας πουν να βουλωθείτε με τη βούλα του Σατανά. Να μη βουλωθείτε. Αν βουλωθείτε και στου βοδιού το κέρατο να κρυφθείτε θα σας βρουν".

Έτσι λοιπόν, ξεκινάει το "τσιπάρισμά μας". Οι συσκευές αυτές απευθύνονται σε άτομα με προβλήματα υγείας, άτομα επιφορτισμένα με το καθήκον της φροντίδας εκείνων που έχουν τέτοια προβλήματα υγείας, καθώς και τους γονείς ανηλίκων. Συνοπτικά, οι υπηρεσίες επιτρέπουν στον «συνδρομητή» να λαμβάνει γνώση της γεωγραφικής θέσης αυτού που φοράει την εν λόγω συσκευή, η οποία είναι μικρού μεγέθους, μπορεί να έχει μορφή κουτιού ή ρολογιού, περιλαμβάνει κύκλωμα κινητής τηλεφωνίας (GSM), σύστημα γεωγραφικού προσδιορισμού θέσης (GPS) και κουμπί πανικού (Πηγή: agioritikovima.gr).

Σύμφωνα, όμως, με τον Στωικό φιλόσοφο Επίκτητο "Κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος, αν δεν είναι κύριος του εαυτού του". Και πως να είναι κύριος του εαυτού του με όλα αυτά που συμβαίνουν; Τα λόγια του Μακρυγιάννη, ο οποίος αγωνίστηκε για την ελευθερία μας το 1821 είναι πιο επίκαιρα από ποτέ "Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης".

Ωστόσο, θα κλείσω αισιόδοξα και ποιητικά αυτόν τον απολογισμό μηνών. 

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

Οδυσσέας Ελύτης

Είναι μάνα αυτή;

Έμεινα άναυδη για ακόμη μία φορά βλέποντας στην τηλεόραση γεγονότα όπως αυτό της μάνας που εγκατέλειψε το νεογέννητο μωρό της και αναρωτιέμαι για πολλά και θυμώνω για ακόμη περισσότερα.

Μπορεί να μην έχω φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή, παρόλα αυτά έχω πολύ ανεπτυγμένο αυτό που κάποιοι αποκαλούν μητρικό ένστικτο. Είναι και αυτό δωράκι μαζί με όλα τα υπόλοιπα του φύλου μου...Βλέπεις η φύση μας έχει προικίσει με πολλά ένστικτα ώστε να επιβιώνουμε σ' αυτή τη πλάση, άλλα έχει δώσει στους άνδρες και άλλα στις γυναίκες. Μπορεί να είναι διαφορετικά, είναι όμως εξίσου σημαντικά.

Πως λοιπόν μπόρεσε αυτή η γυναίκα να πετάξει το μικρό της στα σκαλιά μιας εκκλησίας; Πως μπορεί κάποιος γενικά να αφήσει απροστάτευτο ένα τόσο δα πλασματάκι που μόλις γεννήθηκε; Δεν το χωράει το μυαλό μου...Στην αρχή τη δικαιολόγησα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι φτωχή, μπορεί να είναι μικρής ηλικίας, μπορεί κάποιος να την εξανάγκασε να το κάνει. Όταν όμως αργότερα έμαθα αναλυτικά τα στοιχεία της μέσα από τα διάφορα δελτία ειδήσεων και τις εκπομπές, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι αδικαιολόγητη. Η φτηνή δικαιολογία της ίδιας και της μητέρας της ήταν ότι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, λόγω ανεργίας, να συντηρήσουν ακόμη ένα μέλος στην οικογένειά τους. Σε αυτό το σημείο ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι μου.

Ε, λοιπόν, έχω να πω ότι η προγιαγιά μου ήταν πρόσφυγας. Το 1922 οι Τούρκοι τους ξερίζωσαν από τα μέρη και τις συνήθειές τους. Ο προπάππος μου έμεινε πίσω να πολεμήσει και εκείνη με τα 7 ανήλικα παιδιά της μπήκε σ' ένα καράβι και πέρασε απέναντι. Ξαφνικά βρέθηκε σ' ένα άγνωστο περιβάλλον, με άγνωστους ανθρώπους, με λίγα λόγια, χωρίς να έχει στον ήλιο μοίρα. Όμως, πάλεψε. Δούλεψε στα χωράφια και ανέθρεψε τα 7 παιδιά της. Ποτέ δεν σκέφτηκε να τα πουλήσει, να τα εγκαταλείψει ή να τα δώσει για υιοθεσία. Και μιλάμε για χρόνια δύσκολα, προσφυγικά. Και θα μας πει τώρα αυτή ότι φταίει το οικονομικό;

Και άντε είμαι άνθρωπος και δεν ξέρω πως τα φέρνει η ζωή, ας το δεχτώ ως δικαιολογία. Όμως το πετάς έτσι τυλιγμένο με τον ομφάλιο λώρο, τα αίματα και μερικά πανιά στο μουτράκι του; Ε, αυτό είναι απάνθρωπο. Δεν το θέλεις κυρία μου το παιδί σου; Πήγαινέ το σε κάποιο ίδρυμα, πήγαινέ το στην εκκλησία, πήγαινέ το σε κάποιον κοινωνικό λειτουργό, πήγαινέ το σ' ένα νοσοκομείο, πήγαινέ το σε μια δημόσια υπηρεσία τέλος πάντων, τουλάχιστον μην το πετάς στα σκουπίδια...ΈΛΕΟΣ ΠΙΑ μ' αυτές τις αισχρές συμπεριφορές.

Και ακόμη μία πολύτιμη συμβουλή: Τα πόδια μας κορίτσια δεν τα ανοίγουμε όπου βρούμε...ΈΛΕΟΣ....Τι είναι αυτό πάλι; Και άντε πες ότι η άλλη θέλει να πηγαίνει με τον έναν και με τον άλλο χωρίς να νοιάζεται για την υγεία της, την υγεία του συντρόφου ή του περιστασιακού εραστή της, το σέβομαι, είναι δικαίωμά της, αλλά δεν μπορεί να μην ενδιαφέρεται για μια πιθανή εγκυμοσύνη...Ε, ξέρετε υπάρχουν τα προφυλακτικά...Δεν θέλετε προφυλακτικό; Υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντισύλληψης. Ρωτήστε τον γυναικολόγο σας...Κάντε όμως κάτι!!!! Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτή η κατάσταση. Διάβασα σε  κάποιο άρθρο προσφάτως ότι κάθε 7 ώρες στην Ελλάδα μολύνεται ένας άνθρωπος από τον ιό HIV, χώρια τον ιό HPV που κατά τους επιστήμονες τον έχει ήδη κολλήσει το 70% των ανθρώπων και φυσικά ας μην ξεχνάμε και την Ηπατίτιδα που παραμονεύει κάπου εκεί έξω.

Μου φαίνεται ότι θα αρχίσω να γράφω και γι' αυτά τα θέματα μήπως κάποιος ευαισθητοποιηθεί και αλλάξει κάπως τον τρόπο ζωής του. Το ασφαλές σεξ σημαίνει ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ - ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ - ΔΕΝ ΑΡΑΔΙΑΖΩ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΤΑΩ.

Γιατί το να είσαι μάνα είναι πολύ μεγάλη ευθύνη. Και πρέπει να είσαι 101% συνειδητοποιημένη για κάτι τέτοιο.

Ένα ποίημα για τη μητέρα - Απάντηση σ' αυτές που πετάνε τα μωρά τους...

(Το να είσαι μάνα δεν είναι μια απλή λέξη, είναι τιμή και ευλογία για μια γυναίκα να είναι μάνα...)

Μάνα, ω άγγελέ μου,
Ω αιώνια μου αγάπη,
Μακάρι τα χέρια σου να παραμένουν η κούνια μου για πάντα,
Και για πάντα να παραμένω το μωρό σου.

Άλλος ένας μήνας έρχεται κοντά μου,
Μια ακόμη άνοιξη πιέζει για να πλησιάσει,
Ω μάνα, εσύ είσαι τα λουλούδια
Στων οποίων τα αρώματα θα πνιγώ …

Και όταν προφέρω τα λόγια  "μάνα μου"
εκστασιάζομαι και γεμίζω με ευτυχία …

Μάνα, ω χτύπος της καρδιά μου,
Ω κραυγή μου όταν πονάω,
Τα φιλιά μου, και το πάθος μου,
Όταν ο έρωτας με καίει.

Τα μάτια σου...Ω τι είναι τα μάτια σου;
Τα λαμπρότερα αστέρια,
που κοσμούν πάνω τα ουράνια,
Μάνα, ω άγγελέ μου,
Ω αιώνια μου αγάπη…

Του Λιβάνιου ποιητή Σαΐντ Ακλ
Μετάφραση Noctoc

Ιδού η παρακμή...

"Όλοι οι άνθρωποι μπορεί να είναι καλοί ηθοποιοί,

εκτός από μερικούς ηθοποιούς".

Oscar Wild

Σε μία εποχή που όλες οι αρχές και οι αξίες του ανθρώπου κατακερματίζονται, σε μία εποχή που ο άνθρωπος έχει χάσει τον προσανατολισμό του, απομακρυνόμενος καθημερινά από τα ουσιαστικά κομμάτια της ζωής, εμφανίζεται ο "Μεγάλος Αδελφός"...

Ε, λοιπόν, τη φράση "μεγάλος αδελφός" την είχα συνδέσει στο μυαλό μου με ένα ανθρώπινο πλάσμα, το οποίο προέρχεται από την ίδια μητέρα με κάποιον άλλο, όπως άλλωστε ετυμολογικά μας υποδηλώνει η ίδια η γλώσσα μας. Η γλώσσα δεν είναι απλά ένα μέσο επικοινωνίας. Η γλώσσα είναι φορέας πολιτισμού, είναι ο καθρέφτης της εκάστοτε κοινωνίας. Η γλώσσα αποκαλύπτει το μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο του κάθε ανθρώπου. Η γλώσσα αποκαλύπτει την ιστορία του κάθε λαού. Πόσο μάλλον η ελληνική που είναι μία γλώσσα ιστορική, γεμάτη από πολύτιμα πετράδια, που όποιος την κατέχει φέρει έναν θαυμάσιο και αξιοπρόσεκτο θησαυρό.

 

αδελφός < ἀ- (αθροιστικό) + δέλφος (< δελφύς = μήτρα)
μήτρα < αρχαίο ελληνικό μήτρα < μήτηρ

Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι θεωρούν ένα παιχνίδι, παγκόσμιο φαινόμενο όπως το αποκαλούν άλλοι, μεγάλον αδελφό. Η απογοήτευση όμως ήρθε όταν αντίκρισα αυτούς που επιλέχθηκαν ώστε να συμμετέχουν σε αυτό το άθλιο παιχνίδι. Άνθρωποι χωρίς ενδοιασμούς, άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερα προσόντα, άνθρωποι που παρουσιάζουν κάποιες ιδιαιτερότητες στην ψυχική τους υγεία.

Όλα για το ΧΡΗΜΑ και τη ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ???

Κατά τα άλλα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος άνθρωπος επιλέγει να μείνει κλεισμένος για 3 ολόκληρους μήνες σε ένα χώρο με άγνωστα άτομα, να προσποιείται ότι είναι κάποιος άλλος, να λέει ψέματα, να είναι διατεθειμένος να "καρφώσει" το συμπαίκτη του, να ερωτοτροπεί μπροστά σε όλους και να δείχνει τα πλούσια ελέη του...

Το πρώτο Big Brother το παρακολουθούσα, όχι τακτικά, αλλά ούσα μαθήτρια τότε και αφού αυτό το παιχνίδι ήταν το κεντρικό θέμα συζήτησης στα διαλείμματα, θέλοντας και μη έπρεπε να είμαι μέσα στο κλίμα. Φυσικά, τότε δεν είχα τα πνευματικά ενδιαφέροντα που έχω σήμερα. Παρόλα αυτά, δεν ήμουν από τότε οπαδός αυτών των παιχνιδιών. Αναφερόμενη στο σήμερα, είδα μόνο την πρεμιέρα και μισό επεισόδιο, δεν άντεξα να δω παραπάνω, μόνο και μόνο για να μπορώ να κρίνω από κοινωνιολογικής απόψεως το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Το δυσάρεστο όμως είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ένα κομμάτι, σημαντικό θα έλεγα, της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Είσαι διατεθειμένος να χάσεις ότι πολυτιμότερο έχεις, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σου, για ποιο πράγμα ακριβώς; Για τα λεφτά; Προσποιείσαι κάποιον άλλο, για τα λεφτά; Στη σημερινή εποχή όμως, κάποιοι σου δίνουν αυτό το παράδειγμα. Επιβραβεύουν αυτές τις συμπεριφορές.

Γίνε χαζός, μη σκέφτεσαι, γίνε όμοιος με τη μάζα, μη διαφέρεις, βάψε τα μαλλιά σου ίδιο χρώμα με όλους τους άλλους, φόρα τα ίδια πανάκριβα ρούχα, άκου την ίδια μουσική, βλέπε τις ίδιες ταινίες που βλέπουν όλοι, όπως το Sex & the City, θαύμαζε τα  αμερικάνικα πρότυπα, κάπνιζε για να είσαι "in", κάνε sex με τον κάθε άγνωστο και ας κολλήσεις αρρώστιες σεξουαλικώς μεταδιδόμενες που μπορεί να είναι μοιραίες για την πολύτιμη ζωή σου, τρώγε junk food, μέχρι να πάθεις έμφραγμα ή να ανεβάσεις χοληστερίνη, πάει εξαφανίστηκε η φτωχή ελίτσα από το τραπέζι μας, κάνε τα πάντα για το χρήμα, κλέψε, σκότωσε, πες ψέματα, μπες σε τηλεπαιχνίδια...

....Και τότε αφού κάνεις όλα αυτά, θα βρεθεί κάποιος να σε επιβραβεύσει, να επιβραβεύσει τον ηλίθιο τρόπο ζωής σου. Έναν τρόπο ζωής γεμάτο από αισθήσεις και ακόμη περισσότερες παραισθήσεις...

 

Ανήκω σε μένα...

Δεν έχω να πω κάτι άλλο...Η κα. Κανέλλη σε αυτή τη χρονική στιγμή και υπό αυτές τις συνθήκες με εκφράζει απόλυτα, άσχετα αν δεν ανήκω στον πολιτικό χώρο τον οποίο πρεσβεύει, άσχετα εάν πλεόν δεν ανήκω σε κανένα χώρο, ανήκω μόνο σε μένα και στα όνειρά μου, όπως θα έλεγε και ο Μαζωνάκης...

Σκιές

Παντού υπάρχουν σκιές. Όχι σκιές που δημιουργεί το φως, αλλιώτικες, σκιές τρομακτικές, όχι του κορμιού σου, αλλά της ψυχής σου.

Η νεότητα είναι η ωραιότερη περίοδος στη ζωή του ανθρώπου, γιατί απλά μπορεί να ζει, να ελπίζει, να πιστεύει, να ανακαλύπτει, να σκέπτεται, να φιλοσοφεί, να φαντάζεται, να ονειρεύεται, να ερωτεύεται, ν' αγαπάει, να δημιουργεί, να θυμώνει, ν' αγανακτεί, ν' αγωνίζεται, ν' αντιδράει, να κάνει λάθη. Φυσιολογικά συναισθήματα, ορθά βιωμένα δίνουν συγκροτημένους και χρήσιμους ανθρώπους στην κοινωνία. Η νεότητα είναι η σημαντικότερη περίοδος στη ζωή του ανθρώπου. Στη νεότητα δημιουργείς και στην ωριμότητα εξασφαλίζεις αυτά που πέτυχες στη νεότητά σου. Όταν στη νεότητά σου είσαι κενός από δημιουργικά συναισθήματα, τι είσαι; Γιατί υπάρχεις;

Χθες μιλούσα με ένα "κοριτσάκι" 24 ετών και ανακάλυψα γι' ακόμη μία φορά την άγνοια που υπάρχει στους ανθρώπους. "Είμαι άθεη" μου είπε. "Τι εννοείς;" τη ρώτησα. "Είμαι άθεη, δεν πιστεύω στον Θεό, δεν πιστεύω ότι υπάρχει". "Και τι πιστεύεις; Ότι φυτρώσαμε; Ότι ο εγκέφαλός μας εξελίχθηκε από μόνος του; Και γιατί εξελίχθηκε μόνο ο ανθρώπινος εγκέφαλος και όχι και του σκύλου;". Εξομοίωνε τον άνθρωπο με τα ζώα. Μα, ο άνθρωπος είναι ένα πλήρες ον, με ψυχή, σώμα και πνεύμα, έχει λογική και λόγο, τα ζώα είναι ημιτελείς, δεν έχουν πνεύμα, δεν έχουν λογική και λόγο. Το ότι δένονται με τους ανθρώπους είναι λόγω ενστίκτου και όχι λόγω λογικής. Υποστήριζε κάτι περίεργα πράγματα. Απελπίστηκα και απογοητεύτηκα. Μέσα μου θυμήθηκα τα λόγια του Χριστού στον σταυρό "Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!" τα λόγια του επαναλαμβάνονται καθημερινά. Τον σταυρώνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Σκέφτηκα ότι όλοι εμείς κάποιο λάθος κάνουμε με τους νέους μας. Δεν τους δίνουμε τα ανάλογα ερεθίσματα να σκεφτούν δημιουργικά. Μπαίνουν στα πανεπιστήμια, σπουδάζουν, αλλά δεν μαθαίνουν να σκέπτονται. Δεν αποκτούν ορθή κρίση, κριτική ικανότητα.

"Η θρησκεία σε περιορίζει, δεν είσαι ελεύθερος" μου είπε. Και αναρωτιέμαι αν υπάρχει άλλη θρησκεία πέρα από τον Χριστιανισμό που σε αφήνει τόσο ελεύθερο. Η ελευθερία της βούλησης σε όλο της το μεγαλείο. Κανείς περιορισμός και όμως κάποιοι πιστεύουν ότι περιορίζονται. Ο Χριστός ήρθε σ' αυτόν το κόσμο για να μας μιλήσει μόνο για την αγάπη, αγάπη για τον Θεό, αγάπη για τον εαυτό μας, αγάπη για τον συνάθρωπό μας, αγάπη για τη φύση, αγάπη για όλα αυτά που βλέπουμε και δεν βλέπουμε. Ένα πράγμα μας ζήτησε να αγαπάμε, να ελπίζουμε και να πιστεύουμε. Τόσο ωραία συναισθήματα και όμως κάποιοι περιορίζονται...

Της εξήγησα με πολύ ωραίο τρόπο ότι αυτό που λέει δεν ισχύει. Η θρησκεία δεν υπάρχει για να σε περιορίζει και, για την ακρίβεια, άλλο πράγμα η θρησκεία και άλλο η πίστη. Της μίλησα για τον Σωκράτη και γι' αυτά που πίστευε προ Χριστού, για τους Αρχαίους Έλληνες και την παραδοχή τους ότι υπάρχει κάποιος Άγνωστος Θεός, της μίλησα επιστημονικά ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη, δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται, υπάρχουν και άλλα που δεν φαίνονται και μπορεί να τα αντιληφθεί με άλλες ικανότητες και άλλες αισθήσεις, πέρα από τις 5 γνωστές και μία έκτη έτσι για ξεκάρφωμα, της είπα ότι μόνο το 10% του εγκεφάλου μας λειτουργεί, επομένως υπάρχουν πολλές δυνατότητες που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε, της μίλησα για "συμπτώσεις" που όμως δεν είναι συμπτώσεις, της μίλησα με δικά μου βιώματα και αυτή εκεί ακλόνητη στις δικές της απόψεις. Εν τω μεταξύ, όταν της έκανα ερωτήσεις δεν ήξερε τι απάντηση να δώσει και όλα τα έριχνε στην τύχη...Στο τέλος μου είπε "Έχεις τις απόψεις σου και έχω τις δικές μου, δεν πρόκειται να αλλάξω το πιστεύω μου. Είμαι άθεη". Και της είπα "Μα, δεν θέλω να σου αλλάξω γνώμη ούτε να σε πείσω για κάτι άλλο, απλά οφείλω να σου μιλήσω για να δεις και την άλλη πλευρά. Δες το σαν τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Με το να παραδέχεσαι ότι είσαι άθεη, καταργείς από μόνη σου τον λόγο της ύπαρξής σου. Γιατί να ζεις, αφού δεν πιστεύεις σε τίποτα; Γι' αυτό, λοιπόν, μην κολλάς σε μία άποψη, ψάξε και κάτι άλλο. Στα πανεπιστήμια διαβάζουμε πολλά βιβλία, όμως πρέπει να είμαστε σε θέση να κρίνουμε ποιος είναι αυτός που το γράφει, τι μηνύματα θέλει να περάσει, σε τι εποχή και με τι συνθήκες το γράφει. Μην επηρεάζεσαι". "Όχι, πιστεύω ότι η άποψη μου είναι η σωστή. Δεν πρέπει οι άνθρωποι να πιστεύουν. Άσε, που έχω σταματήσει να σκέφτομαι". Εν τω μεταξύ, το ρήμα πιστεύω το χρησιμοποιούσε συχνά στο λόγο της. Τραγικό; Μία άθεη να μιλάει για τα "πιστεύω" της, που όμως δεν είναι πιστεύω είναι προσκολλήσεις και απλές θεωρίες...

Αυτός ο άνθρωπος έχει σπουδάσει κοινωνική λειτουργός. Ένα επάγγελμα που έχει να κάνει με ανθρώπους, με έμψυχο υλικό δηλαδή, άρα ως άνθρωπος πρέπει να έχεις πολλές ευαισθησίες, ανεκτικότητα, υπομονή και αγάπη. Ένα επάγγελμα προσφοράς. Ένα επάγγελμα που οφείλεις να έχεις υψηλό δείκτη ευσυνειδησίας και ηθικής. Πέρα από τα επαγγελματικά, αυτός ο άνθρωπος κάποια στιγμή στη ζωή του θα κάνει οικογένεια και παιδιά. Τι αρχές και αξίες θα τους μεταδώσει; Πως θα τα διαπαιδαγωγήσει; Με θλίβει να βλέπω νέους ανθρώπους χωρίς ιδανικά, χωρίς καν να σκέπτονται και να προβληματίζονται. Ότι τους δίνουν το καταπίνουν αμάσητο και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η κοινωνία μας είναι υπό κατάρρευση;

Θωρηκτό Γ. Αβέρωφ - Ιστορία ή Χώρος Εκδηλώσεων

Κάποια πράγματα τα αγγίζουμε, κάποια άλλα δεν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε, όπως τα ιστορικά μνημεία, τα σύμβολα και τις μορφές, την ίδια μας την ιστορία. Αν ζούσε ο Αριστοτέλης, για παράδειγμα, θα είχαμε το δικαίωμα να τον προσβάλλουμε ή θα μπορούσε κάποιος πλούσιος να αγοράσει ή να ενοικιάσει την Αφροδίτη της Μήλου και να την εκθέσει στον προσωπικό του χώρο;

Το ότι κάποιος είναι ανιστόρητος δεν του δίνεται το δικαίωμα να φέρεται με θράσος και να βεβηλώνει τα ιστορικά κειμήλια. Τουλάχιστον, μπορεί να ενημερωθεί σχετικώς...Συνεπώς, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία...Κάποτε ο φιλόσοφος Πυθαγόρας είχε χαράξει πάνω από την πόρτα της σχολής του το ρητό "Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω", θέλοντας να δηλώσει πως στη σχολή του δεν είχε θέση όποιος δεν ήξερε γεωμετρία και μαθηματικά. Όμως, οι αρχαίοι με τη λέξη Γεωμετρία εννοούσαν όχι μόνο το μάθημα, αλλά και γενικότερα τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την ακρίβεια. Ώστε αγεωμέτρητος είναι και εκείνος που κανονίζει το βίο του με τρόπο όχι ορθολογιστικό. Εγώ, λοιπόν, παραφράζω το συγκεκριμένο ρητό και προτείνω να χαραχθεί στις εισόδους όλων των ιστορικών μνημείων, μήπως έτσι και κάποιος αντιληφθεί ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο που βλέπει αποτελεί αντικείμενο ιστορικής σημασίας και, κατ' επέκταση, ανεκτίμητης αξίας...

"Μηδείς αγεωμέτρητος και ανιστόρητος εισίτω"

Λίγη Ιστορία για το Θωρηκτό Γ. Αβέρωφ

Βαλκανικοί πόλεμοι

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι του 1912-13 αποτελούν αναντίρρητα την πλέον ένδοξη πολεμική περίοδο του θωρηκτού «Γ. Αβέρωφ». Με την έναρξη των εχθροπραξιών, τον Οκτώβριο του 1912, ο ελληνικός στόλος κλήθηκε να πετύχει έναν ιδιαίτερα δύσκολο συνδυασμό πολλαπλών στόχων: να εμποδίσει την έξοδο του οθωμανικού στόλου στο Αιγαίο, να αποκτήσει την κυριότητα των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου, να εμποδίσει τη μεταφορά οθωμανικών στρατευμάτων και εφοδίων προς τα ηπειρωτικά μέτωπα των Βαλκανίων, καθώς και να προστατεύσει τις αντίστοιχες θαλάσσιες μεταφορές της Ελλάδας και των συμμάχων της. Η επιτυχής έκβαση των ελληνικών επιτελικών σχεδιασμών ήταν αποτέλεσμα τριών κυρίως παραγόντων: των αυξημένων επιχειρησιακών δυνατοτήτων που διέθετε το νεότευκτο θωρηκτό, της αναμφισβήτητης ηγετικής ικανότητας και τόλμης του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, όπως και του υψηλότατου ηθικού των ελληνικών πληρωμάτων όλου ανεξαιρέτως του ελληνικού στόλου. Η επιτυχής κατάληψη των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου και η κατίσχυση των ελληνικών όπλων στις ναυμαχίες της Έλλης και την Λήμνου είχαν ως αποτέλεσμα ο «Γ. Αβέρωφ» να αποκτήσει διαστάσεις συμβόλου στη λαϊκή μνήμη: ένας μύθος είχε πια γεννηθεί.

Α' Παγκόσμιος πόλεμος

Η καθυστερημένη είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο δεν παρείχε στον ελληνικό στόλο, και στο θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» ειδικότερα, σημαντικές ευκαιρίες συμμετοχής σε ζωτικές ναυτικές επιχειρήσεις μέχρι το τέλος του πολέμου, το 1918. Ωστόσο, ο πλήρης έλεγχος της Μεσογείου από το συμμαχικό ναυτικό και η επιτυχία της συμμαχικής ναυτικής στρατηγικής, που απέβλεπε στον αποκλεισμό το στόλου των Κεντρικών Δυνάμεων στην Αδριατική και του τουρκικού στο Βόσπορο, στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό σ' αυτά ακριβώς τα πλήγματα που είχε επιφέρει ο ελληνικός στόλος και το «Γ. Αβέρωφ» στην Κωνσταντινούπολη και η ύψωση της ελληνικής σημαίας αποτέλεσαν τη δικαίωση του θάρρους και της αυταπάρνησης του ελληνικού πολεμικού στόλου στον αγώνα για εθνική ολοκλήρωση, σύμβολο πλέον ναυτικής τόλμης και ηρωισμού, διέγειρε τη συλλογική φαντασία και τα οράματα του Ελληνισμού.


Β' Παγκόσμιος πόλεμος

Με την έναρξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» τέθηκε και πάλι επικεφαλής, ως ναυαρχίδα του ελληνικού πολεμικού στόλου. Μετά ωστόσο τη κατάρρευση του μετώπου, τον Απρίλιο του 1941, το Υπουργείο Ναυτικών διέταξε την αυτοβύθιση του θωρηκτού, προκειμένου να μην περιέλθει στα χέρια του εχθρού. Στην καρδιά και στο φρόνημα των ελληνικών πληρωμάτων, η αναχώρηση των εναπομεινάντων πλοίων του στόλου στην Αλεξάνδρεια ήταν αδιανόητο να γίνει χωρίς την ασφαλή συντροφιά του «Μπάρμπα Γιώργη», του ηρωικού θωρηκτού «Γ. Αβέρωφ», όπως ήταν συνηθισμένο να ονομάζεται από τα πληρώματα. Έτσι λοιπόν, μετά τον επιτυχή κατάπλου του θωρηκτού στην Αλεξάνδρεια, το πλοίο κατευθύνθηκε στη Βομβάη για γενική επισκευή και επιθεώρηση. Αρχικά το «Γ. Αβέρωφ» δραστηριοποιήθηκε στον Ινδικό Ωκεανό, με αποστολή την προστασία νηοπομπών, που κατευθύνονταν από τη Βομβάη στο Άντεν. Στο τέλος του 1942 ο «Γ. Αβέρωφ» κατέπλευσε στο Πορτ Σάιντ, όπου συμμετείχε σε αποστολές προστασίας λιμένων. Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 1944 και ύστερα από απουσία τριών ήμισυ ετών, ο ένδοξος «Γ. Αβέρωφ» επέστρεφε στις 16 Οκτωβρίου το απόγευμα στην Ελλάδα, αγκυροβολώντας πανηγυρικά στο φαληρικό όρμο.

Σήμερα

Είναι ζήτημα εάν στην παγκόσμια ιστορία του πολεμικού ναυτικού θα μπορούσαμε να συναντήσουμε άλλο πολεμικό πλοίο που να συνδέθηκε για σχεδόν μισό αιώνα με την ιστορία και τα πεπρωμένα ενός έθνους. Το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», μοναδική ίσως εξαίρεση, μαζί με την προσωπικότητα και το πατριωτικό ήθος του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με τη διαμόρφωση ιστορικών γεγονότων εθνικής εμβέλειας χωρίς ουδέποτε να γνωρίσει την ήττα και την ατίμωση. Ακόμα και μετά τον ειρηνικό επίλογο της πολεμικής του δράσης, μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η ψυχή του «Μπάρμπα Γιώργη» εξακολουθούσε να παραμένει ζωντανή, έτοιμη για την τελευταία μάχη. Το 1983, ύστερα από αρκετές περιπέτειες, το Πολεμικό Ναυτικό ανέλαβε τη γενναία απόφαση να επισκευάσει το «Γ. Αβέρωφ» και να ανακηρύξει το θωρηκτό εθνικό κειμήλιο, παρακαταθήκη ιστορικής μνήμης και διδαχής. Ο έρανος που προκήρυξε το Πολεμικό Ναυτικό, προκειμένου να συμβάλει στα έξοδα αποκατάστασης του πλοίου, επέφερε εξαιρετικά αποτελέσματα, απόδειξη του ισχυρού συμβολισμού που το θωρηκτό είχε εδραιώσει για δεκαετίες στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων. Ως «πλοίο εν ενεργεία», το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» στέκεται σήμερα αγέρωχο, φωτεινό σύμβολο της ελληνικής ναυτοσύνης και του πολεμικού ηρωισμού. Η τελευταία μάχη, η μάχη με την ιστορική μνήμη, έχει πια κερδηθεί.

(Πηγή Ιστορικών Στοιχείων: http://www.bsaverof.com/)

2010 μ.Χ. 5 Μαϊου, Τετάρτη...Η πόλις εάλω

1453 μ.Χ. 29 Μαΐου, Τρίτη. Δεν είχε ακόμα ξημερώσει, όταν οι άπιστοι ουρλιάζοντας σα δαιμονισμένοι, ρίχτηκαν και πάλι στους ελάχιστους υπερασπιστές, που αναγκάζονταν να είναι διασπαρμένοι σε όλο το μήκος των τειχών, γιατί οι επιθέσεις εκδηλωνόταν ή μπορούσαν να εκδηλωθούν οπουδήποτε.

Καθώς οι Τούρκοι ορμούσαν, έβγαιναν ξοπίσω οι τρομεροί γενίτσαροι, τα καημένα αρπαγμένα παιδάκια που τα είχαν μεγαλώσει ως θηρία απάνθρωπα οι Τούρκοι. Οι γενίτσαροι παρακολοθούσαν ποιος Τούρκος στρατιώτης θα πισωγυρίσει και ορμούσαν και τον έσφαζαν μπροστά στους άλλους, ώστε περισσότερο φόβο να έχουν οι Τούρκοι πίσω, παρά εμπρός!…

Με τόση ορμή ανέβαινε τούτη το επίλεκτο κύμα που έσπαζαν οι σκάλες από τη μανία τους! Με ορμή άφταστη αμύνονταν όμως και οι πολιορκημένοι! Κι όλοι, γυναίκες, παιδιά, βοηθούσαν με κάθε τρόπο να χρησιμεύουν στους στρατιώτες των επάλξεων!

"Κρατάτε αδερφοί μου! Υποχωρούν", φώναξε γεμάτος χαρά ο βασιλιάς μας και είδαν όλοι ότι ξεψύχησε η δύναμη και η φωνή των Αγαρηνών και γέμισε δύναμη η ψυχή τους. Μα δεν πρόλαβαν να χαρούν πολύ.

"Τον Ιουστινιάνη! Χτυπήσαν τον Ιουστινιάνη" φώναξε κάποιος καθώς ο αρχηγός της άμυνας, ο μόνος ξένος που φιλοτιμήθηκε να έρθει να βοηθήσει την Πόλη των Χριστιανών, διπλωνόταν στα δύο, κάνοντας μεγάλη προσπάθεια να μη φωνάξει από τον πόνο, να σταθεί όσο μπορούσε, αλλά δεν μπορούσε!

"Βασιλέα, γρήγορα το κλειδί της πόρτας" ψιθύρισε στον Κωνσταντίνο που έτρεξε σιμά του.

"Πεθαίνω"

"Όχι, τώρα γενναίε Ιουστινιάνη. Σε παρακαλώ, μείνε εδώ, αν φύγεις"

"Πεθαίνω"

Λιγοψύχησαν οι δικοί του, οι ηρωικοί πολεμιστές του Ιουστινιάνη, βλέποντας τον αρχηγό τους βαριά λαβωμένο και πήγαν να τον ακολουθήσουν.

Αυτό ήταν. Χαλάρωσε η άμυνα, στην οποία κάθε πέτρα, κάθε κεραμίδι βυζαντινό, κάθε στρατιώτης, έπαιζε σημαντικότατο ρόλο! Και Θεέ μου! Θεέ μου! Από μια πόρτα, από την Κερκόπορτα είχαν μπει λίγοι Τούρκοι και σήκωσαν μία και μοναδική σημαία απάνω στα τειχιά μας!

Ουρλιαχτά ακούστηκαν, ενός πανικού, που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε, αν έμενε στη θέση του ο Ιουστινιάνη, αν δε λαβωνόταν, αν, αν...

Με τη δύναμη όλων των γενεών των Ελλήνων ρίχτηκε στη μάχη τώρα ο ίδιος ο τελευταίος βασιλέας μας. Σήκωνε το σπαθί του και όταν το κατέβαζε απλώνονταν σωρός οι Τούρκοι, που βλέποντας πως κάτι συνέβαινε ξανατρέξαν με καινούργια ορμή στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκεί που πολεμούσε σαν το λιοντάρι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος! Στο πιο αδύναμο μέρος της άμυνας!

Ο πανικός απλωνόταν, οι στρατιώτες του Ιουστινιάνη έφευγαν αν και απολύτως ζωτικοί για την άμυνα! "Οι Τούρκοι, οι Τούρκοι" ακούγονταν ακόμα πιο πολλές φωνές πανικού, βλέποντας το λυσσασμένο κύμα των Γενιτσάρων να σπάει τις αφύλακτες πια θέσεις των ανδρών του Ιουστινιάνι και να περικυκλώνει τον Αυτοκράτορα, που πολεμούσε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, με όλη την πνοή της ανδρείας του!

"Εάλωωω! Η Πόλις εάλωωωω"!

Δάκρυα σπαραγμού βγήκαν από τα σωθικά του σαν άκουσε εκείνο το "εάλω". Η Πόλη του, ό,τι αγάπησε, αυτό για το οποίο τόσο πάλεψε και ξαγρύπνησε, αυτή για την οποία διέπραξε τη μεγάλη ασέβεια, η Πόλη του Θεέ μου "εάλω"!

Και σαν απάντηση ήρθε τότε ένα δυνατό χτύπημα που του έκοψε την ανάσα! Ένας Γενίτσαρος τον είχε λαβώσει πισώπλατα! "Εάλω η Πόλιςςςς" ακούστηκε μακάβρια η σπαραχτική φωνή. Και όπλισε με τέτοια δύναμη τον βασιλέα, που γύρισε τραυματισμένος και με μια σπαθιά πήρε το κεφάλι του άτιμου που τον χτύπησε!

Γέμισε ο τόπος τούρκικα σαρίκια! Ένα δόρυ σφενδονίστηκε καταπάνω του και τον ήβρε τον ΗΡΩΑ στο στήθος! Χαλάρωσε η λαβή του! Λύγισαν τα γόνατα! Τα μάτια του έγιναν βαριά! Οι φωνές έπαψαν να ακούγονται! Τα ουρλιαχτά πια δεν τον άγγιζαν! Ο Αετός φτερούγιζε για τα ουράνια! Να βάλει μετάνοια πια μπροστά στον ολόλαμπρο θρόνο του Υψίστου Βασιλέως, να σμίξει με τους παλιούς ήρωες, που τον περίμεναν δακρυσμένοι στα ουράνια, κάτω από το Θρόνο του Κυρίου της Ζωής και της Ανάστασης! Είχαν προλάβει με απανωτές τους Πρεσβείες, με μπροστάρισα την ίδια τη Βασίλισσα των Αγγέλων και είχαν αποσπάσει τη μεγάλη και βεβαία υπόσχεσή Του:

"Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλε δικά σας θα 'ναι"!!!

Εγκλωβισμένη στο Μαρούσι...

Πηγαίνοντας στη δουλειά...

Πρωί Πέμπτης 15/04/2010...Παίρνω το λεωφορείο μετά από 30 λεπτά αναμονής στη στάση...Αφού στριμώχτηκα σα σαρδέλα, πάντα σε επιφυλακή μη μου βουτήξουν τίποτα μέσα από τη τσάντα, αφού με πάτησαν, με σκούντηξαν...κατάφερα να φτάσω έστω και αργοπορημένη στη δουλειά μου...

Κατά τις 13.30 έπρεπε να φύγω από το Μαρούσι και να πάω Αμπελόκηπους...Ξεκινάει το μαρτύριο ενός ευυπόληπτου πολίτη αυτής της κατά τα άλλα ευρωπαϊκής πρωτεύουσας...

13.30 ήμουν στη στάση και περίμενα το αναθεματισμένο λεωφορείο. Περίμενα μέχρι τις 14.15, ώσπου κάποια στιγμή μου λέει μια κυριούλα που περιμέναμε μαζί στη στάση: "Κοπέλα μου μάλλον άδικα περιμένουμε, το λεωφορείο δεν θα έρθει..." και της λέω: "Και τι θα κάνουμε; Ούτε ταξί έχει..." Της είπα ότι το πρωί ανέβηκα με το λεωφορείο, οπότε δεν νομίζω να έχουν απεργία, μέχρι που ρωτήσαμε κάτι περαστικούς και μας το επιβεβαίωσαν..."Έλα" μου λέει "Ας πάμε παρέα στη Νερατζιώτισσα να πάρουμε το τραίνο". Της απαντώ: "Δεν ξέρω πως να πάω γιατί είμαι καινούργια σ' αυτήν την περιοχή και δεν ξέρω να την γυρίζω με τα πόδια...". Μου λέει: "Μην ανησυχείς, ξέρω εγώ πως θα πάμε μέχρι εκεί...".

Πήρα, λοιπόν, την απόφαση και είπα στον εαυτό μου, άντε ας πάω...τουλάχιστον θα πάρω το τραίνο και δεν θα χάσω πολύτιμο χρόνο...Περπατήσαμε 45 λεπτά για να φτάσουμε στη Νερατζιώτισσα...Μας περίμενε όμως μια απίστευτη έκπληξη...Συναντάμε έναν Αφρικανό και μας λέει: "Ντεν έχει τραίνα...στις 17.00 θα έχει...". Άρχισα να τρελαίνομαι, αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα...Μες στα νεύρα, πήρα δρόμο και ξεκίνησα να βγω στην Κηφισίας, χωρίς να ξέρω προς τα που να κατευθυνθώ...Είδα μια ευθεία και ξεκίνησα...Έβριζα συνέχεια, μου έφταιγαν όλα...Τα τακούνια που φορούσα, το στενό το παντελόνι, η βαριά η τσάντα, ο καυτός ο ήλιος, η δίψα (ούτε στην έρημο να ήμουν), ο ιδρώτας και συν τοις άλλοις μου την έπεσαν και κάτι τυπάκια στο δρόμο...αχ έτοιμη ήμουν να τους αρπάξω...Ένας Θεός ξέρει πως συγκρατήθηκα...Έφτασα στο Mall, ρωτάω μια κυρία πως να βγω στην Κηφισίας και μου εξήγησε κάπως...Βρέθηκα σ' έναν δρόμο που οδηγούσε στη Λεωφ. Κύμης και έναν άλλο που υπέθεσα ότι οδηγούσε στην Κηφισίας και ορθά το υπέθεσα, διότι αποδείχθηκα σωστή...Αφού περπάτησα πολλή ώρα, ξαναρώτησα μια κοπελίτσα και μου είπε ότι έπρεπε να διασχίσω το Golden και τότε θα βγω στην Κηφισίας. Μετά από 2.30 ώρες περπάτημα έφτασα στην Κηφισίας...Βρήκα μια στάση και περίμενα, σκέφτηκα ότι ή κάποιο λεωφορείο θα περάσει ή κάποιο ταξί ή κάποιος χριστιανός τέλος πάντων να με μεταφέρει στον τελικό προορισμό μου...Τελικά, πέρασε ένα ταξί (απεργοσπάστης)***, το οποίο ήταν γεμάτο...Καθόμασταν ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά αυτό ήταν το τελευταίο που με απασχολούσε...Τα πόδια μου ήταν τόσο πρησμένα και εγώ τόσο ταλαιπωρημένη και αγανακτισμένη που τα άκουσε και ο ταξιτζής και οι υπόλοιποι συνεπιβάτες μου...Μετά από 3 περίπου ώρες περιπλάνησης έφτασα στον προορισμό μου...

Αυτό που έγινε ήταν το κερασάκι στην τούρτα...Αυτή η χώρα δεν έχει πια τίποτα να μας προσφέρει...Οι μισθοί μας οδηγούν σε εξαθλίωση, το σύστημα μειώνει την αξιοπρέπειά μας, υπάρχει μια γενικότερη απαξίωση της ανθρώπινης υπόστασής μας και τώρα αυτό...Είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να εγκλωβίζονται οι πολίτες που δεν έχουν μεταφορικό μέσο...Προσωπικά, δεν έχω διότι δεν θέλω να επιβαρύνω το περιβάλλον με ρύπους, όμως καθώς αντιμετώπισα αυτή την ΑΠΑΙΣΙΑ και ΤΡΑΓΙΚΗ κατάσταση αποφάσισα να αγοράσω και εγώ αυτοκίνητο γιατί δεν θέλω να εξαρτώμαι από όλους τους ΜΑΛ...ΚΕΣ...Είχα και έχω μια απορία την οποία εξέφρασα με ένταση...Είπα ενώ όλοι εμείς ταλαιπωρούμαστε και φτύνουμε αίμα καθημερινά σε όλους τους τομείς, βλέπετε να ταλαιπωρείται κανένας Βουλευτής ή Υπουργός; Όλοι έχουν τις αυτοκινητάρες τους με τα σοφεράκια τους και τις δουλάρες που τους υπηρετούν και δεν καταλαβαίνουν Χριστό...Επομένως, αυτές οι απεργίες τι σκοπό έχουν αν δεν δίνουν ένα μάθημα σε αυτούς που πρέπει; Γιατί θα πρέπει να ταλαιπωρούμαι εγώ και όχι εκείνοι;

Απεργούν όλοι μαζί...τι είναι αυτό; Καινούργιο φρούτο; Αυτή είναι η χώρα που γέννησε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Ο καθένας το τομάρι του; Γι' αυτό μας φτύνουν όλοι...Κανονικά, σκέφτομαι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό ότι δεν θα πάθαιναν τίποτα αν έκαναν με βάρδιες την απεργία τους...Τη μία μέρα οι ταξιτζίδες, την άλλη τα τραίνα, την άλλη τα λεωφορεία...Αν και πιστεύω ότι σήμερα οι απεργιακές κινητοποιήσεις δεν έχουν καμία δύναμη...Είναι μία πρόφαση ορισμένων, απλά για να μην πηγαίνουν στη δουλειά τους...Η δύναμη βρίσκεται αλλού, αρκεί ο λαός να μπορέσει εγκαίρως να την αντιληφθεί...

Φτάνει πια με την υποκρισία...

***Απεργοσπάστης: Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος δεν έχει δικαίωμα στην εργασία; Όπως κάποιος επιλέγει να κάνει απεργία, κάποιος άλλος επιλέγει να εργαστεί...Γιατί θα πρέπει αυτό να το κατακρίνει κάποιος ή να υπάρχουν κυρώσεις για τους απεργοσπάστες; Όλοι έχουμε δικαίωμα και στην εργασία και στην απεργία...Είναι επιλογή του καθενός...Είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι οικονομικά προβλήματα έχει ο καθένας; Ας σταματίσουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να στρουθοκαμηλίζουμε...Πως θα πάει αυτή η χώρα μπροστά αν δεν τηρούνται τα ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ; Να φοβάσαι για τη ζωή σου επειδή θέλεις να εργαστείς; Αν είναι δυνατόν...