Χαρούμενα Γενέθλια!!!

Σαν σήμερα πριν κάποια χρόνια γεννήθηκε ο πατέρας μου, ο οποίος έμελλε να φέρει στον κόσμο εμένα...

Είμαι περήφανη για τον πατέρα μου, διότι ξεκίνησε μόνος του και ότι κατάφερε στη ζωή του το έκανε με τις δικές του δυνάμεις. Ας μην ξεχνάμε και ας μην υποτιμούμε όμως την αγάπη και υποστήριξη της μητέρας μου στις αποφάσεις του...

Τον θαυμάζω και τον αγαπώ γι' αυτό που είναι, για τις συμβουλές που μου δίνει (πάντα πέφτει μέσα...), που μου σπάει τα νεύρα κάποιες φορές, που μαλώνουμε και μου κάνει πείσματα, που είναι παραπονιάρης, που είναι τρυφερός και συνάμα αυστηρός. Τον θαυμάζω και τον αγαπώ για την καλοσύνη του και την απέραντη υπομονή του στα λάθη μου. Τον θαυμάζω και τον αγαπώ για τον ασύλληπτο, δημιουργικό, πρωτοποριακό, σύνθετο και παράξενο τρόπο που λειτουργεί το μυαλό του. Τον θαυμάζω και τον αγαπώ για την αμεσότητα και την ετοιμολογία του. Τον θαυμάζω και τον αγαπώ γιατί πάντα βρίσκει χρόνο να κάνουμε απίστευτες συζητήσεις...

Σήμερα τον πρωί τον πήρα τηλέφωνο για να του ευχηθώ και σκεφτόμουν το πόσο σημαντικό είναι να έχεις δίπλα σου τους γονείς σου, αυτούς που σ' έφεραν στον κόσμο και είναι πάντα εκεί να σε στηρίζουν στα δύσκολα και να σε επιβραβεύουν στις επιτυχίες...Συνήθως, δεν το καταλαβαίνουμε και υποτιμούμε τη σχέση με τους γονείς μας, τους θεωρούμε δεδομένους. Δεν είναι όμως έτσι...Πρέπει πάντα να τους δείχνουμε την αγάπη και τη στοργή μας. Να μην απαιτούμε μόνο να μας δίνουν, πρέπει να τους δίνουμε και εμείς...Μ' αρέσει να τους κάνω ευτυχισμένους και περήφανους. Θέλω να τους βλέπω χαμογελαστούς.

Χαίρομαι που έχω τους συγκεκριμένους γονείς...Δεν θα τους άλλαζα με τίποτα στον κόσμο, ακόμη και με το πολυτιμότερο αγαθό που μπορεί να υπάρχει σ' αυτόν τον πλανήτη, γιατί πιστεύω ότι η σχέση που χτίσαμε και διατηρούμε τόσα χρόνια είναι ανεκτίμητης αξίας...

Να είσαι πάντα δίπλα μου και να με προστατεύεις...Σ' αγαπώ πολύ!!!

Χρόνια Πολλά μπαμπά...

Ταξίδι στ' αστέρια...

Πάντα εντυπωσιαζόμουν από το άγνωστο και ολίγον τι το μεταφυσικό. Με έλκυε, όπως το φως έλκει τα κουνουπάκια τις καλοκαιρινές νύχτες που καθόμαστε στο μπαλκονάκι μας. Ήθελα να μαθαίνω, ακόμη θέλω...Όταν ήμουν μικρότερη ήθελα να γίνω αστροναύτης, σπάνιο για κοριτσάκι, εεεεεε; Και όμως, είναι αλήθεια...Ίσως να φταίει η μεγάλη φαντασία, ίσως η ονειροπόληση, ίσως ο ρομαντισμός...Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε μέρα που περνάει θέλω να μαθαίνω κάτι καινούργιο. Αν περάσει μία μέρα χωρίς αυτό το στοιχείο, νομίζω ότι πέρασε, έφυγε, χωρίς να μ' ακουμπήσει.

Στην εφηβεία μου άρχισα να διαβάζω την Καινή Διαθήκη, μέσα από εκεί ήθελα να βρω τον Θεό, να τον αναγνωρίσω και να έρθω σε επαφή μαζί του, να κατανοήσω τον κόσμο γύρω μου, να βρω απαντήσεις...Αυτό ήταν κάτι που πραγματικά με βοήθησε πολύ και ακόμη με βοηθάει.

Χρόνια αργότερα, μου ήρθε η αναλαμπή...Μπορεί αστροναύτης να μην έγινα, όμως ήξερα έναν τρόπο να ασχοληθώ ερασιτεχνικά με κάτι που αγαπώ πολύ...Τα αστέρια. Έτσι λοιπόν, άρχισα να μελετώ τους πλανήτες, τη φύση τους, την κίνησή τους, τα πάντα γι' αυτούς...Η αστρονομία σε συνδυασμό με την αστρολογία με βοήθησε σ' αυτό. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Τελικά, η αστρολογία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που περιγράφουν ορισμένοι ασυνείδητοι που απλά προσπαθούν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος των ανθρώπων που έχουν ανάγκη να ακούσουν κάτι θετικό.

Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει γύρω σου, να συντονίζεσαι με το περιβάλλον που σε περιτριγυρίζει και να αποκτάς αυτογνωσία. Ο Θεός μέσα από τα δημιουργήματά του μας δίνει μηνύματα, άσχετα εαν εμείς δεν μπορούμε να τα αποκρυπτογραφήσουμε...

Είναι ωραία να μπορείς να ταξιδεύεις στ' αστέρια, να βρίσκεσαι ανάμεσά τους, έστω και με τη σκέψη σου...

Κάτι να θυμάμαι και κάποιον ν' αγαπώ...

Ο αγαπημένος μου λάμπει και ροδίζει,

διαλεχτός στους μύριους

το κεφάλι του είναι λαγαρό χρυσάφι

βάγια οι βόστρυχοί του

μαύροι σαν κοράκι.

Τα μάτια του είναι περιστέρια

και νερά στ' αυλάκια,

λούζονται στο γάλα

κάθουνται στις γούρνες.

Τα μάγουλά του είναι βραγιές μυριστικά,

θήκες αρωμάτων

τα χείλια του είναι κρίνα

και σταλάζουν σμύρνα

τα χέρια του είναι μάλαμα βραχιόλια
χρυσόλιθους γεμάτα

είναι φίλντισι η κοιλιά του

με ψηφιά ζαφείρια

τα πόδια του είναι μαρμαροκολώνες

με χρυσά θεμέλια.

Η όψη του είναι σαν το Λίβανο,

διαλεχτή σαν τον κέδρο

τα λόγια του είναι γλυκασμός

κι ολόκληρος είναι επιθυμία.

(Απόσπασμα - Άσμα Ασμάτων)

Δύο Μάνες Ένα Βρέφος

Ο Σολομών, βασιλιάς του Ισραήλ, ήταν γιος του Δαβίδ και κυβέρνησε για σαράντα χρόνια, από το 971 έως το 931 π.Χ. αναλαμβάνοντας το θρόνο στην ηλικία περίπου των είκοσι χρόνων. Διακρίθηκε όχι στα πεδία των μαχών, αλλά στο πεδίο της σκέψης, του σχεδιασμού, των διαπραγματεύσεων και της οργάνωσης.

Κατά την παράδοση, ο Σολομών είδε στον ύπνο του τον Θεό, ο οποίος τον ρώτησε τι θα προτιμούσε να του χαρίσει, δόξα, πλούτη ή σοφία; Και ο Σολομών εκ των τριών διάλεξε τη Σοφία και γι' αυτό ο Θεός ευχαριστημένος από την επιλογή του, του χάρισε και τα τρία, πλούτη από το εμπόριο, δόξα από τους λαούς της εποχής του, αλλά και σοφία για να διοικήσει το λαό του.

Βασιλείς Α 4:29-30, 34

"Και ο Θεός έδωσε στον Σολομώντα σοφία και υπερβολικά πολλή φρόνηση, και έκταση πνεύματος, σαν την άμμο που είναι στην άκρη της θάλασσας. Και η σοφία του Σολομώντα ξεπέρασε την σοφία όλων των κατοίκων της ανατολής, και ολόκληρη την σοφία της Αιγύπτου.....Και έρχονταν από όλους τους λαούς, για να ακούσουν την σοφία του Σολομώντα, από όλα τα βασιλεία της γης, όσοι άκουγαν την σοφία του".

Ένα από τα δείγματα της σοφίας του είναι η λύση που έδωσε σε μια δίκη δύο γυναικών, που διεκδικούσαν το ίδιο παιδί. Η κρίση του Σολομώντα ήταν να δώσει διαταγή να τεμαχίσουν στη μέση το μωρό και να πάρει η καθεμιά από ένα κομμάτι. Τότε, η μία από τις δύο φοβήθηκε τόσο πολύ για τη ζωή του παιδιού της, ώστε προτίμησε να το δώσει στην άλλη, αρκεί να μην το σκότωναν. Έτσι ο Σολομώντας κατάλαβε ότι αυτή ήταν η πραγματική μητέρα και της έδωσε το παιδί της.

Η σοφία (η δυνατότητα να κρίνεις και να ενεργείς σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού) είναι το πολυτιμότερο πράγμα. Η σοφία και η δικαιοσύνη πηγαίνουν μαζί. Είναι καλό να είναι κανείς σοφός και είναι σοφό να είναι κανείς καλός.

Υπάρχουν δύο στάδια στη διαδικασία απόκτησης σοφίας.

• Στο πρώτο στάδιο πρέπει να δούμε πως η γνώση (απόκτηση πληροφοριών) και η παιδεία (την ερμηνεία αυτής της πληροφορίας) πρέπει να αποκτηθούν. Γι' αυτό, χρειάζεται μια δεκτική, ανοιχτή καρδιά, όπως αυτή ενός παιδιού.
• Στο δεύτερο στάδιο θα πρέπει να δούμε πως μπορούμε να ενεργούμε με σοφία, γιατί η σοφία δεν είναι ούτε πληροφορία (γνώση) αλλά ούτε και επεξήγηση (ερμηνεία).
  

Η σοφία είναι η σωστή πράξη, η σωστή εφαρμογή αυτών που έχουμε ήδη λάβει. Η σοφία είναι επίσης φανερή όχι μόνο στην επιλογή της σωστής πράξης αλλά και στον τρόπο εφαρμογής της. Η σοφία ενεργεί χωρίς υπερηφάνεια, με δικαιοσύνη, ευαισθησία και διακριτικότητα.

2010...Τόσους αιώνες μετά, ζώντας σε μία "πολιτισμένη" πλέον κοινωνία συνέβη το ίδιο περιστατικό. Δύο μάνες διεκδικούν το ίδιο μωρό. Στη θέση του Σολομώντα, μια γυναίκα αυτή τη φορά λειτούργησε με την ίδια σοφία, απονέμοντας δικαιοσύνη και χαρίζοντας πίσω στην πραγματική μητέρα το μωράκι της. Τα χαρίσματά της είναι οξύνοια πνεύματος, παρατηρητικότητα, αγάπη για τον συνάνθρωπο και μεγαλύτερο όλων η Σοφία. Χάρη σ' αυτή τη γυναίκα το μωράκι δεν θα αποχωριστεί από την πραγματική μαμά του.

Παρακολουθώντας σήμερα την πρωινή εκπομπή ενός μεγάλου καναλιού που είχαν τη συνέντευξη της γειτόνισσας έπεσα από τα σύννεφα όταν ο δημοσιογράφος τη ρώτησε τι θα απαντούσε σε όλους αυτούς που την κατηγορούν ότι "κάρφωσε" τη γυναίκα που έκλεψε το μωρό μιας άλλης. Αυτή η γυναίκα, λοιπόν, απάντησε με πολλή αξιοπρέπεια λέγοντας ότι έκανε το σωστό, ότι ενήργησε ως μάνα και ότι δεν ήθελε να χάσει η πραγματική μητέρα το παιδί της.

Επομένως, η συγκεκριμένη γυναίκα λειτούργησε με πνεύμα σοφίας. Τι ωραίο παράδειγμα. Πόσο ενθαρρυντικό είναι να ξέρεις ότι υπάρχουν δίπλα μας τόσο γλυκείς άνθρωποι με υψηλά ιδανικά, οι οποίοι νοιάζονται γνήσια για τον συνάνθρωπό τους. Μακάρι όλοι να ακολουθούσαν το παράδειγμα αυτής της γυναίκας. Το μόνο που έχω να πω είναι ΕΥΓΕ.

9 Σφαίρες - Τυχαίο ή Μοιραίο Γεγονός;

Αφαίρεσαν τη ζωή από έναν άνθρωπο 25 χρονών. Ούτε μία ούτε δύο, εννέα σφαίρες από εννιάρι όπλο στις 16/02 (1+6+2 = 9), πατέρας ενός βρέφους 18 μηνών (1+8 = 9). Τι σύμπτωση και αυτή...

Ο αριθμός 9, δηλώνει την παθητική και πάσχουσα αρχή, το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο, την ύλη, την αδράνεια, το σκοτάδι, τη Νύχτα. Το 9 θεωρείται ο Αριθμός των Αριθμών. Με οποιοδήποτε ακέραιο και αν πολλαπλασιάσετε το 9 σας δίνει πάντα 9. Κανείς άλλος αριθμός δεν παρουσιάζει κάτι παρόμοιο. Πρόκειται περί Νομοτέλειας. Στο χάος παρουσιάζεται σαν παράξενος ελκυστής, δηλαδή ουροβόρος όφις. Με το 9 ολοκληρώνεται η σειρά των αριθμών. Αποτελεί την ολοκλήρωση ενός κύκλου. Το 9 σημαίνει τη γνώση, την εκπαίδευση, την κατανόηση της επιστήμης ή της θρησκείας. Συμβολίζει τον ιδεαλισμό και την επιδίωξη της τελειότητας. Είναι ένα αποκορύφωμα, ένα τέλος. Ο αριθμός 9 στην αριθμοσοφία είναι το νούμερο του Θεού. Γενικά, κάθε εννέα χρόνια αλλάζει ένας κύκλος πραγμάτων και εισερχόμαστε σε ένα νέο. Η γλωσσολογική του ανάλυση, εν-νέα..Στα μαθηματικά, η ρίζα του 9 είναι το 3. Γιατί αν το 9 είναι ο αριθμός του Θεού, το 3 συμβολίζει την Αγία Τριάδα (Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Επίσης, το 3 είναι ίσο με τις 3 Μοίρες, τα υπό Θεόν γεγραμμένα...

Από τα εννέα θανάσιμα τραύματα του θύματος, τα πέντε είναι διαμπερή και τα τέσσερα τυφλά. Κατά τον κ. Δημητρακόπουλο, ο οποίος είναι ο δικηγόρος της οικογένειας του θύματος, όλες οι σφαίρες ρίχτηκαν από τα όπλα των αστυνομικών. Ο δικηγόρος της οικογένειας του θύματος, όμως, το προχώρησε ακόμα περισσότερο αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχει βάσιμη πιθανότητα να έγινε κάποιο λάθος και να θεωρήθηκε από τους αστυνομικούς το ανύποπτο θύμα, λόγω του σωματότυπού του, ως ένας από τους καταζητούμενους και καταδιωκόμενους ληστές.

Ωστόσο, αυτό που μπορεί να παρατηρήσει κάποιος είναι το γεγονός ότι η ανθρώπινη ζωή σήμερα δεν κοστίζει τίποτα. Σε πέρασα για άλλον, για τον ληστή και σε σκότωσα. Είναι δικαιολογία αυτή; Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ακόμη και αυτοί οι αδίστακτοι και στιγνοί εγκληματίες δεν τόλμησαν να σκοτώσουν κανέναν αθώο πολίτη και αυτοί που κανονικά θα έπρεπε να μας προστατεύουν από τους επικίνδυνους εγκληματίες πυροβολούν ανεξέλεγκτα. Ένας άθωος άνθρωπος νεκρός, ένα συμβάν τραγικό, καμία δικαιολογία. Η ιστορία Γρηγορόπουλου επαναλαμβάνεται.

Έχω και μία απορία. Αν σκότωναν κάποιον από τους ληστές θα ήταν υπερήφανοι;

Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει πια καμία σημασία. Σε σκοτώνω για 5 €, σε σκοτώνω επειδη σε πέρασα για άλλον, σε σκοτώνω επειδή με απάτησες, σε σκοτώνω επειδή με έβρισες, σε σκοτώνω επειδή είχα την υποψία ότι θα με σκότωνες πρώτος εσύ. Πόσο εύκολο τελικά είναι να αφαιρέσεις μια ζωή...Ποιος μας δίνει αυτό το δικαίωμα; Όλα έχουν ισοπεδωθεί...Δεν υπάρχουν ούτε δικαιώματα ούτε υποχρεώσεις. Έκαστος κάνει ότι θέλει...

Happy Valentine's Day...

Μέρα ιδιαίτερη η σημερινή. Για τους περισσότερους ανθρώπους, θέλω να πιστεύω, πως είναι ευχάριστη. Εντάξει, θα υπάρχουν και μερικοί μόνοι που αισθάνονται κάπως περίεργα. Όπως και να 'χει, είναι μια μέρα γιορτινή.

Από καιρό τα καταστήματα στολίστηκαν, έβαλαν τα γιορτινά τους, φτιάχνοντας τη διάθεσή μας. Ακόμη και σχέση να μην έχεις, τα αρκουδάκια, το κόκκινο χρώμα σε συνδυασμό με το λευκό, τα υπέροχα λουλούδια, οι καρδούλες, σε κάνουν να αισθάνεσαι μοναδικά...

Κάποιοι πιστεύουν στον Άγιο Βαλεντίνο, κάποιοι άλλοι τον σνομπάρουν...Είναι, λένε, ξενόφερτος...Λες και οι Άγιοι έχουν ιθαγένεια...Αυτός είναι έλληνας, αυτός ιταλός και εκείνος ισραηλίτης. Αν είναι δυνατόν...

Το θέμα είναι να παίρνουμε και να δίνουμε αγάπη. Μέσα στην "άγρια" καθημερινότητά μας και στους φρενήρεις ρυθμούς που ζούμε υπάρχει μία μέρα να μας θυμίζει αυτό ακριβώς...την ΑΓΑΠΗ. Το ωραιότερο συναίσθημα.

Ο Απόστολος Παύλος έλεγε: "Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Τρία πράγματα μας απομένουν: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως είναι η ΑΓΑΠΗ".

Η αγάπη είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Ο Θεός φανερώνει την αγάπη του, στέλνοντας στον κόσμο τον Ιησού Χριστό, ώστε να μας διδάξει να αγαπάμε με ένα τρόπο μοναδικό. Μας δίδαξε την ανιδιοτελή αγάπη. Μια αγάπη που δύσκολα τη βρίσκεις σήμερα.

Επομένως, ας ρουφήξουμε όλη τη θετική ενέργεια που φέρει αυτή η μέρα...Ας δράξουμε την ευκαιρία να δούμε τον συνάνθρωπό μας με αγάπη, διώχνοντας από πάνω μας όλα τα αρνητικά συναισθήματα.

Υπό αυτή την έννοια....Χρόνια Πολλά σε όλους...

"Η αγάπη είναι ποίηση των αισθήσεων. Είναι το κλειδί σε ό,τι μεγάλο υπάρχει στο πεπρωμένο μας. Είναι το απόλυτο ή το τίποτα".

Onore De Balzac (1799 - 1850).

Ο Έρωτας στην Αρχαία Ελληνική Ποίηση

Έρως ποτ’ εν ρόδοισι κοιμωμένην μέλιτταν ουκ είδεν, αλλ’ ετρώθη.

Τόν δάκτυλον παταχθείς τάς χειρός ωλόλυξε, δραμών δέ καί πετασθείς

πρός τήν καλήν Κυθήρην

«όλωλα, μήτερ», είπεν, «όλωλα καποθνήσκω. 'Όφις μ’ έτυψε μικρός πτερωτός, όν καλούσιν μέλιτταν οι γεωργοί».

Ά δ’ είπεν:

«Ει τό κέντρον πονείς τό τάς μελίττας, πόσον δοκείς πονούσιν,Έρως, όσους σύ βάλλεις;»

Μετάφραση:

Ο έρωτας που κάποτε στα ρόδα είχε πάει, μια μέλισσα δεν πρόσεξε κι εκείνη τον τσιμπάει.

Το δάχτυλό του πόνεσε, οδύρεται και κλαίει

στη μάνα του Κυθέρεια πετάει και της λέει:

«Μανούλα μου, πάει, χάνομαι, με τσίμπησε, φίδι μικρό και φτερωτό, οι γεωργοί το αποκαλούν μελισσούλα».

Κι εκείνη του ‘πε:

«Αν το κεντρί της μέλισσας πονάει, τότε το βέλος σου πόσο πόνο δίνει, Έρωτα, σε όσους εσύ το ρίχνεις;…»